Η ζωή δεν ήταν δική μου

!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=»//platform.twitter.com/widgets.js»;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,»script»,»twitter-wjs»);

Σχήμα: 15Χ23
Σελίδες: 221

Δύσκολο εγχείρημα να σώσουμε τη μοναξιά μας σε απανωτές εικόνες μέσα στον ατέρμονα χρόνο! Η συγγραφέας τα καταφέρνει. Δημιουργεί μια πινακοθήκη απελπισμένων για τη ζωή που δεν έζησαν. Είναι οι «Μοιραίοι» που περπατούν ανάμεσά μας δίχως να εγείρουν τον οίκτο ή τη συμπόνια μας. Πρόσωπα, γεγονότα και πράξεις αποτελούν μια πυκνή αλληλουχία με βίους ανθρώπων που ορίζονται από το θέλημα ενός άτεγκτου Θεού ή ενός ανεξέλεγκτου πεπρωμένου. Έτσι η πλοκή, μέσα από τις πιο μύχιες λεπτομέρειες του ψυχισμού των ηρώων, φτάνει κάποτε σε ακρότητες… που ίσως αποδειχτούν προφητικές.

Ο Μάνος ερωτεύεται την Εύα και ονειρεύεται να ζήσει μαζί της. Η φύση όμως, ακυρώνοντας την αυστηρή της νομοτέλεια, του στερεί τα σημάδια του άνδρα. Εκείνος υποδύεται τον εραστή, περιφέρεται ως άνδρας, περιβάλλεται το μαρτύριο της αναπηρίας και κρύβει καλά το μυστικό του. Ασκείται και πετυχαίνει τον άθλο της σιωπής. Η Εύα ακολουθεί το Μάνο στο ερωτικό ταξίδι που της υπόσχεται και απογοητεύεται. Η γνώση της αλήθειας όμως ξεπερνά τα όρια της αντοχής και γίνεται εμπειρία. Η παρορμητική διαβεβαίωσή της ότι η σωματική αναπηρία του Μάνου δε θα έχει καμιά επίπτωση στα αισθήματά της την εξυψώνει ως σύμβολο ανθρωπιάς και συντροφικότητας.

Ο Νικόλας και η Χρύσα παντρεύονται. Νέοι και ωραίοι ανοίγουν την αυλαία για να δουν την Ευτυχία να πρωταγωνιστεί στη σκηνή χαμογελώντας τους. Η ζήλια, όμως, καιροφυλακτεί για να χτυπήσει την επιθυμία τους για το απρόσιτο. Έτσι ο Νικόλας, έρμαιο του πάθους του για τη Χρύσα και λαβωμένος απ’ τις κρυφές ματιές της με τον Άλκη, επιχειρεί να τη σκοτώσει ματαιώνοντας τη ζωή που τόσο επιθυμούσε να ζήσει μαζί της. Ο Δημήτριος, πάλι, με την στάμπα του αρχηγού στο πετσί του, και η Έλενα, που μιλούσε με τα ποτάμια και τους ίσκιους, υπερβαίνουν το συμπτωματικό και το τυχαίο ατενίζοντας το καθολικό και το αιώνιο.

Μνήμες και γεγονότα καθηλώνουν τη ζωή και αποκαθηλώνουν τη Μοίρα των ηρώων, που κινούν και κινούνται στο μύθο εκτρέποντας την αφήγηση στα όρια της μαγείας. Ο αναγνώστης καλείται απλά να τη γευτεί και, αν μπορεί, να φτάσει στην κάθαρση. Να μπει στο ερημοκλήσι της Ζωής, να δει τις πυκνές τοιχογραφίες με άπειρα θέματα και ιστορίες διαφορετικές, που ωστόσο μια ουράνια αρμονία τις συνέχει.