Οικογένεια και φιλία. Αγάπη και ζεστασιά. Χαρά και λύπη. Ελπίδα και απόγνωση. Συντροφικότητα. Μοναξιά. Μια γέννηση, ένας θάνατος. Η κάμερα του Μάικ Λι καταγράφει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, τον ανύπαντρο γιο τους και μερικούς φίλους τους, τα προβλήματα και την καθημερινότητά τους, καθώς ο χρόνος περνά.
Το «Μια Χρονιά Ακόμα» σηματοδοτεί μια αλλαγή στο είδος των ταινιών που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης Μάικ Λι. Η δουλειά του βασιζόταν πάντα σε μια έντονη αίσθηση κοινωνικής παρατήρησης, που ρίχνει μια ανηλεή ματιά και εξερευνά τις νευρώσεις οικογενειών ή ατόμων. Στο επίκεντρο πολλών ταινιών του είναι ένας αεικίνητος πρωταγωνιστής, θυμωμένος με τα όσα συμβαίνουν γύρω του.

Στη νέα του ταινία -μια πικρή και τρυφερή μελέτη χαρακτήρων μιας ομάδας ανθρώπων της μέσης ηλικίας- ο Λι επιμένει στην ίδια δομή, εστιάζοντας σε ένα ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι που βιώνει τις απογοητεύσεις και τις ατυχίες των φίλων και της οικογένειάς του.

Το ζευγάρι αυτό, ο Τομ και η Τζέρι (που ίσως έχουν «δανειστεί» τα ονόματά τους από τους γνωστούς ήρωες κινουμένων σχεδίων) ζουν μια ευτυχισμένη ζωή. Είναι βαθιά ικανοποιημένοι στη σχέση τους και ευτυχισμένοι με τις καριέρες τους. Ο Τομ (Τζιμ Μπρόουντμπεντ) είναι γεωλόγος μηχανικός και η Τζέρι (Ρουθ Σιν) δικηγόρος. Διέξοδός τους είναι ένα μικρό περιβόλι λαχανικών το οποίο φροντίζουν ιδιαίτερα.

Χωρίζοντας το φιλμ του σε κεφάλαια βασισμένα στις 4 εποχές του χρόνου, ο Λι δομεί το φιλμ του πάνω σε μια σειρά συναντήσεων, που μοιάζουν πολύ με ταινία του Ρομέρ. Φίλοι και οικογένεια κάνουν το πέρασμά τους, περιγράφουν τα προβλήματά τους και φεύγουν. Το χιούμορ πάντα υπάρχει στις ταινίες του Μάικ Λι, εδώ επικεντρώνεται κυρίως στη στενή φίλη των Τομ και Τζέρι, την νευρική και ιδιότροπη Μαίρη (Λέσλι Μάνβιλ), που βρίσκεται ακόμη σε αναζήτηση συντρόφου. Όταν πέφτει το βλέμμα της στον γιο του Τζέρι, η ιστορία αλλάζει πορεία και συμβαίνουν διάφορες ανατροπές.

Δηλώσεις του σκηνοθέτη

Πάντοτε με ενδιέφερε, όσο ασχολούμαι με ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις, να εξυμνώ τις ζωές των απλών ανθρώπων. Έτσι κάνω στην ταινία μου αυτή.

Προσπάθησα να δημιουργήσω έναν κόσμο, όπου ο θεατής θα νιώθει τις εποχές, τον αέρα που αναπνέει, την ένωση με τη Γη, καθώς τα βλέπει και τα συνδυάζει με τις ζωές των απλών, καθημερινών ανθρώπων.
Η ταινία έχει να κάνει με το πώς συμβιβαζόμαστε στη ζωή μας, πώς αντιμετωπίζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους, πώς βλέπουμε αυτό που είμαστε. Επίσης μας δείχνει πώς μαθαίνουμε να απολαμβάνουμε και να εξυμνούμε τη ζωή καθώς μεγαλώνουμε, αλλά και πώς να αντιμετωπίζουμε τις κρίσιμες καταστάσεις.

Ειδήσεις Σήμερα: