Η μοναδική ταινία που τα γυρίσματά της έγιναν ενώ λειτουργούσε ακόμα η Σπιναλόγκα και που η προβολή της οδήγησε στο κλείσιμο του νησιού.
Στις ανατολικές ακτές της Κρήτης, απέναντι από την καταπράσινη κοιλάδα του Μεραμπέλου, βρίσκεται ολομόναχο στο πέλαγος, βουλιαγμένο σε νεκρική σιωπή, το νησί της Σπιναλόγκας. Εδώ, 700 μέτρα μακριά απ’ τους ανθρώπους, και εκατομμύρια μέτρα μακριά απ’ την ανθρωπιά, με το Ενετικό τοίχος να τους φυλακίζει τριγύρω, γεννιούνται, ζούνε και πεθαίνουνε οι χανσενικοί της Ελλάδος.

Η Αγία Γραφή, στην παλιά διαθήκη, τους υποχρέωνε να φωνάζουν στους δρόμους ότι είναι λεπροί, για να μην τους πλησιάζουν οι άλλοι άνθρωποι. Αργότερα τους φόρεσαν ρούχα με κουδούνια, σαν τους αρλεκίνους, για να τους ακούνε οι υγιείς και να απομακρύνονται. Σήμερα, βρίσκονται απομονωμένοι στον ξερόβραχο αυτό ίνα πληρωθεί το ρηθέν της Γραφής «μόνοι θέλουσι κατοικεί έξω του στρατοπέδου, τελείσθε η κατοικία αυτών».

Η ταινία εκτυλίσσεται σε αυτό το μικρό νησί, που από το 1903 έως το 1958 λειτούργησε ως χώρος αποκλεισμού ανθρώπων που έπασχαν από λέπρα. Η επιβεβλημένη απομόνωση των κατοίκων- ασθενών δημιουργεί καθημερινά τριβές και εντάσεις που απασχολούν τόσο τις Αρχές όσο και τους ίδιους τους ασθενείς. Ένα ζευγάρι γιατρών (Γ. Καμπανέλλης-Ν. Σγουρίδου) που αγωνίζεται για την θεραπεία της λέπρας στο νησί, πλήττεται τελικά από αυτήν, όταν ο άντρας υποκύπτει στην ασθένεια. Όμως, το νέο φάρμακο που στο μεταξύ έχει εφευρεθεί, αποκαθιστά την υγεία του και βοηθά στην ίαση και των υπολοίπων ασθενών.

Η Αγλαΐα Μητροπούλου, στο βιβλίο της Ελληνικός Κινηματογράφος λέει για την ταινία: «Το 1957 το Νησί της Σιωπής αποκαλύπτει μια καινούργια σκηνοθέτη, την Λίλα Κουρκουλάκου. Νέα, γεμάτη ενθουσιασμό, ύστερα από σπουδές στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρώμης, βάζει σ’ αυτή τη μελέτη για τη ζωή των λεπρών στη Σπιναλόγκα μιαν αφοσίωση και μια στοργή που φωτίζουν νεορεαλιστικά το ντοκυμενταρίστικο πλαίσιο και στυλ της ταινίας».

Η σκηνοθέτης κάνει ένα τολμηρό κινηματογραφικό βήμα για την εποχή της και απομυθοποιεί την ασθένεια της λέπρας χωρίς να φτάνει στα άκρα και χωρίς να ωραιοποιεί τους χαρακτήρες. Η ταινία θεωρείται πρωτοποριακή διεθνώς, τόσο στη σύλληψη του θέματος όσο και στην εκτέλεση, αφού μερικά από τα γυρίσματα έγιναν στο νησί της Σπιναλόγκα που τότε λειτουργούσε ως λεπροκομείο.

Πρόκειται για μια ιστορική ταινία, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στην μετέπειτα ιστορία του νησιού και των κατοίκων του, αφού έγινε η αφορμή να κλείσει το λεπροκομείο της Σπιναλόγκα και οι ελάχιστοι εναπομείναντες πρώην λεπροί να μεταφερθούν στο νοσοκομείο λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα. Χάρισε στην Λίλα Κουρκουλάκου συμμετοχή στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1958 ως επίσημη ελληνική συμμετοχή, και ήταν η πρώτη γυναικεία ταινία παγκοσμίως που έλαβε μέρος σε διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ.

Σκηνοθεσία: ΛΙΛΑ Σ. ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΚΟΥ
Σενάριο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ
Πρωταγωνιστούν: ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, ΝΙΝΑ ΣΤΟΥΡΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΡΙΔΗΣ και ο μικρός ΤΖΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΚΟΣ
Λαμβάνουν μέρος: ΡΑΛΛΗΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, ΝΙΤΣΑ ΑΒΑΤΑΓΓΕΛΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΥΛΗΣ, ΜΑΙΡΗ ΛΑΖΙΔΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΑΒΡΑΜΕΑΣ.
Κρητική λύρα: Γ. ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ
Πρώτος χορευτής: Ν. ΣΑΠΟΥΝΤΑΚΗΣ
Εργαστηριακή επεξεργασία: ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ
Οπερατέρ: ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ
Μοντάζ: Γ. ΤΣΑΟΥΛΗΣ
Διεύθυνση παραγωγής: Λ. ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΚΟΥ, Β. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ
Φωνοληψία: ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ
Μηχανικός ήχου: ΜΑΡΚΟΣ ΖΕΡΒΑΣ
Μουσική: ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Παίζει η Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του συνθέτου.

Ειδήσεις Σήμερα: