Πυρήνας της έμπνευσης του «El Viento» είναι ο κοινός τόπος της jazz με το flamenco, καθώς και οι –όπως αποδεικνύεται απεριόριστες– προοπτικές για τη δημιουργία νέων καλλιτεχνικών καρπών από την καλλιέργεια αυτού του τόπου.
Το φλερτ της jazz με το flamenco δεν είναι κάτι καινούργιο. Ας θυμηθούμε την κλασική συνεργασία των Gil Evans και Miles Davis («Sketches Of Spain»/Columbia, 1959), καθώς και το γεγονός ότι ήδη από τη δεκαετία του 1970 έχουμε επιτυχημένες υλοποιήσεις της συγκεκριμένης ιδέας.
Πιο χαρακτηριστική είναι η μελοποίηση ποιημάτων του Lorca από τον τραγουδιστή του flamenco, Camarón de la Isla, σε μια προσέγγιση στην οποία η ισπανική folk στροβιλίζεται αγκαλιασμένη με ηλεκτρικές κιθάρες και ινδικά σιτάρ. Και ο ίδιος ο Vince Mendoza όμως, ο ιθύνων νους πίσω από τη σύλληψη και την υλοποίηση του «El Viento», έχει ήδη εντρυφήσει στο σχετικό πεδίο με το «Jazzpaña» (Act, 1993), ένα άλμπουμ στο οποίο οι jazz ορίζοντες διευρύνονται ζευγαρώνοντας με το latin ρεπερτόριο, υπό βραζιλιάνικες και κουβανέζικες επιρροές, στην παράδοση δημιουργών όπως οι Antonio Carlos Jobim, Arturo Sandoval, Airto Moreira & Flora Purim. Και, αν το «Jazzpaña» ήταν μια πρώτη έκφραση εκτίμησης του Mendoza για τη σημαντική συνεισφορά της latin μουσικής στην jazz (ένα περιπετειώδες, φαντασιακό φιούζιον της αμερικανικής jazz με το flamenco της Ανδαλουσίας, για το οποίο ο Miles Davis είχε πει ότι αποτελεί το ισπανικό ανάλογο των blues), με το «El Viento» ο γεννημένος το 1961 Αμερικανός συνθέτης και ενορχηστρωτής επιστρέφει για να αντιμετωπίσει την ίδια καλλιτεχνική πρόκληση ακόμα πιο ώριμος, ακόμα πιο θαρραλέος, ακόμα πιο οραματιστής.
Υπό τη διεύθυνσή του έχει την ολλανδική Metropole Orchestra, τη μοναδική πλήρους απασχόλησης συμφωνική ορχήστρα jazz στον κόσμο, με 59 συνολικά μουσικούς σε συμφωνικά όργανα, χάλκινα κρουστά των big band, σαξόφωνα, ηλεκτρική κιθάρα, πολυμελές ρυθμικό τμήμα, δεξιοτέχνες κιθαρίστες του flamenco (Daniel Méndez), και εξαιρετικές φωνές της ισπανικής folk (Rafael de Ultera, Eva de Dios, χορωδία).
Πρώτη ύλη για την ανάπτυξη των δώδεκα συνθέσεων αποτελούν και πάλι δώδεκα ποιήματα του Federico García Lorca (1989-1936), του σημαντικότερου Ισπανού ποιητή του 20ού αιώνα, ο οποίος, αξίζει να επισημανθεί, ήταν επίσης ταλαντούχος πιανίστας και συλλέκτης παραδοσιακών τραγουδιών της πατρίδας του.
Αν και μόνο τέσσερα κομμάτια έχουν την υπογραφή του στην ενορχήστρωση, ο Mendoza δεν δυσκολεύεται να μετατρέψει το όλο εγχείρημα σε προσωπικό στοίχημα, εμφυσώντας επιπροσθέτως στις συνθέσεις (αρκετές από αυτές διασκευές σε παραδοσιακούς σκοπούς) στοιχεία από την ευρύτερη λόγια ευρωπαϊκή παράδοση, σε μια αντισυμβατική προσέγγιση, αποτέλεσμα της οποίας είναι ένα απολαυστικό όσο και ουσιαστικό διαπολιτιστικό φιούζιον.
Αν αναγνωρίσουμε, λοιπόν, την jazz ως ένα πολύχρωμο υβριδικό ιδίωμα που αγκαλιάζει στοιχεία από τους δυτικοαφρικανικούς ρυθμούς, την αμερικανική folk, τα εργατικά τραγούδια, τα spiritual, τα εμβατήρια, την ευρωπαϊκή κλασική μουσική και –εδώ– τις μουσικές παραδόσεις της Ιβηρικής, τότε με ανακούφιση θα αφεθούμε στην απόλαυση του δίσκου αυτού, αγνοώντας τυχόν ενστάσεις των «καθαρολόγων».
Δείτε τον Vince Mendoza να διευθύνει τη Metropole Orchestra: http://www.youtube.com/watch?v=lUt7ULRK2gg
Ο Vince Mendoza στο Internet: http://www.vincemendoza.net/

Ειδήσεις Σήμερα: