Για εμπόριο φόβου και ελπίδων κατηγορεί την κυβέρνηση το ΚΚΕ

27

Σκληρή κριτική κατά του ΠΑΣΟΚ ασκεί η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε άρθρο της στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη».

Ειδικότερα, καταγγέλει ότι «στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται ο στόχος να τσακίσει κυριολεκτικά, το εργατικό, το λαϊκό κίνημα με το καρότο και το μαστίγιο, εναλλάξ με την εξαγορά και τη χειραγώγηση, με το εμπόριο φόβου και ελπίδων».

Η γγ του ΚΚΕ κάνει ιστορική αναδρομή του τρόπου με τον οποίο κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ από το 1981, τονίζοντας ότι «δεν πρέπει να υποτιμηθεί η ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική περίπτωση, να χειραγωγεί το εργατικό και γενικότερο λαϊκό κίνημα, να αλλοιώνει και να ενσωματώνει τη λαϊκή διαμαρτυρία, να τσακίζει το κίνημα με το καρότο και το μαστίγιο μαζί».

Προσθέτει δε, ότι «το ΠΑΣΟΚ κατάφερε για μια σειρά λόγους, εν μέρει και από δική μας ευθύνη, στη 10ετία του 80, να επιβάλει ως μέτρο σύγκρισης της πολιτικής του την άμιλλα με τη ΝΔ, με το δεξιό παρελθόν, παραμερίζοντας συνειδητά τις σύγχρονες, πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, τις εγχώριες δυνατότητες ανάπτυξης προς όφελος του λαού, έτσι ώστε να μένει σχετικά στο απυρόβλητο το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα».

Ως εκ τούτου, οδηγείται στο συμπέρασμα ότι «δεν πρέπει να παραβλέψουμε ένα πλεονέκτημα, που είχε και ως ένα βαθμό έχει και σήμερα το ΠΑΣΟΚ, που του επιτρέπει να αυτοδιαφημίζεται ως σύγχρονο ευαίσθητο κοινωνικά κόμμα, χωρίς βεβαίως κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα στη ζωή του λαού, ή καλύτερα να πούμε με όλες τις αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματα του λαού».

Με αναφορές σε επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, η κα Παπαρήγα υποστηρίζει ότι την κρίσιμη περίοδο της δεκαετίας του 1990 και διεθνώς και για την ελληνική αριστερά «το ΠΑΣΟΚ καπηλεύθηκε και εκμεταλλεύθηκε την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη. Πιο ανοικτά και καθαρά επέτρεψε στον εαυτό του την υιοθέτηση όλης της συκοφαντίας κατά του σοσιαλισμού, τον αντικομμουνισμό, που προϋπήρχε μεν στις ιδεολογικές του θέσεις και στην πρακτική πολιτική του, όμως δεν αποκαλυπτόταν τόσο ανοικτά και επιθετικά την περίοδο, που τα Βαλκάνια ήταν σοσιαλιστικά, την περίοδο της ύπαρξης και δράσης της ΕΣΣΔ».

Έτσι, η κα Παπαρήγα διαπιστώνει ότι «τα πλεονεκτήματα του ΠΑΣΟΚ είναι στην πραγματικότητα πλεονεκτήματα προς όφελος της αστικής ιδεολογίας, των συμφερόντων της αστικής τάξης. Η τελευταία ανταπέδωσε τις διευκολύνσεις, που της παρείχε το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της διακυβέρνησής του με τη γνωστή στήριξη, που απόλαυσε».

»Πρόσφατα, γίναμε μάρτυρες με ποιον τρόπο, μέσα σε ένα βράδυ, απέσυρε τη στήριξη, που παρείχε στη ΝΔ, διαμορφώνοντας κλίμα υπέρ της νίκης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο έδαφος πάντα της δικαιολογημένης λαϊκής δυσαρέσκειας».

Φθάνοντας στην τρέχουσα περίοδο, η γραμματέας του ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι «ακόμη και σήμερα, το ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί εντυπώσεις, να διαμορφώνει κάποιες επιλεκτικές συμμαχίες σε κοινωνικό επίπεδο, προκειμένου να κερδίσει χρόνο για να καθηλώσει το εργατικό, το λαϊκό κίνημα, το κίνημα της νεολαίας, ώστε να περάσουν τα μέτρα του με τη λιγότερη αντίσταση, αν όχι με μηδενική αντίσταση, πλασάροντας ένα μείγμα εμπορίου ελπίδας και φόβου».

Ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, η κα Παπαρήγα αναφέρει «το ζήτημα της κατάργησης των Stage στο Δημόσιο, στο όνομα της αξιοκρατίας, της πάταξης της ρουσφετολογίας, της αξιοπρέπειας των εργαζομένων. Στην πραγματικότητα, με την επιλογή αυτή απαλλάσσει τα κρατικά ταμεία από την πληρωμή των εργαζομένων, ενώ βολεύει τους επιχειρηματίες να χρησιμοποιούν με χειρότερους όρους εργατοϋπαλληλικό δυναμικό. Εναρμονίζεται η κυβέρνηση με την κοινοτική κατεύθυνση να χρησιμοποιηθεί το καθεστώς της μαθητείας με ακόμα πιο κακοπληρωμένο εργατικό δυναμικό».

Αλλο παράδειγμα που επικαλείται η κα Παπαρήγα «είναι η διαφημιζόμενη νεωτεριστική διαδικασία (που και αυτή χρησιμοποιείται σε πολλές χώρες της Ευρώπης) με την επιλογή μέσω βιογραφικών στελεχών για υπεύθυνες πολιτικές θέσεις στα υπουργεία και στις πρώην ΔΕΚΟ. Με τον τρόπο αυτό πλασάρεται, και μάλιστα εντελώς ανέξοδα, η άποψη ότι δουλειά βρίσκουν οι καλύτεροι, οι αξιότεροι, αυτοί που έχουν πλούσια βιογραφικά, ενώ όλοι οι άλλοι καταδικάζονται να μένουν άνεργοι, ή να ετεροαπασχολούνται μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν τα απαιτούμενα προσόντα. Πίσω από αυτές τις επιδερμικές αλλαγές διαφαίνεται ο βαθύτερος και πιο ουσιαστικός στόχος, αυτός του εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης, γενικότερα των μηχανισμών του κράτους».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ