Εδώ παρουσιάζεται μέρος της κριτικής που γράφτηκε για την έκδοση του dvd της ταινίας. Διαβάστε περισσότερα

Η ταινία που σήμανε την απόλυση του διευθυντή της Fox Μπιλ Μεκάνικ, με το αιτιολογικό ότι απέτυχε εμπορικά στις ΗΠΑ, βασίστηκε στο μυθιστόρημα του νεαρού Chuck Palahniuk και σε επίπεδο παραγωγής, είναι μια άκρως εντυπωσιακή κατασκευή.
Όμως, ως περιεχόμενο διεκδικεί επάξια μια θέση ανάμεσα στις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες της τελευταίας πενταετίας και αυτό διότι καταγράφει την επιφάνεια, αλλά δεν διεισδύει. Διαπιστώνει, αλλά δεν προτείνει. Τι πρεσβεύουν οι δύο βασικοί χαρακτήρες; Αγνωστο. Ποιο είναι το ζητούμενο; Επίσης άγνωστο.
Το “Fight Club” φλερτάρει με το φασισμό, την αναρχία, τις μηδενιστικές θεωρίες, την επανάσταση, αφήνει να πλανιέται στον αέρα ένα άρωμα κόντρας προς όλους και όλα, και εκεί σταματά.
Δεν απορώ που άρεσε στο νεανικό κυρίως κοινό. Σε εποχές μπερδεμένες ιδεολογικά, σε καιρούς που τα όποια ιδανικά απουσιάζουν και ο κόσμος περνά πολλαπλή κρίση ταυτότητας (προσωπικής, εθνικής, πολιτιστικής), τέτοιες “εξυπνακίστικες” ταινίες κερδίζουν τις μάζες των δυσαρεστημένων. Όπως ακριβώς και οι πολιτικοί που λένε πολλά χωρίς στην ουσία να λένε τίποτα.

Ειδήσεις Σήμερα: