Φεγγάρι που ματώνει (Blood moon)

Το έργο
Στη σύγχρονη Ν. Υόρκη η Μάνια, μια λαμπερή, έξυπνη, όμορφη κοπέλα επισκέπτεται με το θείο της ένα φίλο του. Η φαινομενικά αθώα επίσκεψη και γνωριμία καταλήγει σε ένα στυγνό βιασμό μέσα στο διαμέρισμα του φίλου όταν ο θείος με μία πρόφαση αποχωρεί. Η κατάληξη αυτή ήταν προσχεδιασμένη. Μετά από ένα χρόνο η Μάνια καλεί στο δικό της σπίτι τώρα τον βιαστή της και τον θείο της για ένα δείπνο φιλίας και επανασύνδεσης.

Ο Καζάν, γνωστός σεναριογράφος του Χόλιγουντ, που ξέρει καλά τους νόμους της δραματουργίας και του σασπένς, περιγράφει με μαστοριά και συγγραφική ωριμότητα και κυρίως με αυξημένο ένστικτο δικαιοσύνης τον αγώνα του «καλού» και του «κακού», της λογικής με το τυφλό ένστικτο. Εάν το κακό δικαιολογεί την παρουσία του μεταφυσικά και έχει τη θέση του στο κοινωνικό μόρφωμα, τότε στο ανθρώπινο κύτταρο υπάρχει και εκείνη η βία που ξεσηκώνεται και εκδικείται και τιμωρεί και φέρνει την ισορροπία στο ανθρώπινο σύμπαν. Στο πρώτο μέρος ο συγγραφέας με μαεστρία και δεξιοτεχνία παρουσιάζει τους στρατηγικούς ελιγμούς του αρσενικού, του κυνηγού, να στήσει την παγίδα του και να πιάσει το θύμα του για να εκτονώσει τη λίμπιντο αλλά και την βία που επίσης λιμνάζει μέσα του και ζητάει να εκτονωθεί και να εκφραστεί.

Στο δεύτερο μέρος είναι η σειρά του καλού να αντιδράσει και να δείξει ότι και αυτό έχει ένα τέτοιο βίαιο πρόσωπο που μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Μπροστά στις ορδές των διαβόλων αντιτάσσονται οι στρατιές των αγγέλων. Η Μάνια μπορεί να μεταμορφωθεί από αγνό θύμα σε αράχνη και να αποδώσει τα…δέοντα.

Άξιος συνεχιστής του Ευγένιου Ο’ Νηλ, του Άρθουρ Μίλερ, του Τένεσι Ουίλιαμς, του Έντουρντ Άλμπι, ο Νίκολας Καζάν γράφει τραγωδία με σύγχρονους ρεαλιστικούς όρους. Γιατί η τραγωδία υπάρχει γύρω μας αλλά και μέσα στον καθένα μας.

Τη μετάφραση του έργου υπογράφει η Γ. Ατζολετάκη, το σκηνικό και τα κοστούμια η Μίκα Πανάγου, τη μουσική ο Κώστας Χαριτάτος.