Ντεμπούτο άλμπουμ για μια κοπελιά από το Βόλο, η οποία είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις με τη συμμετοχή της στο CD των Grandeloopa (2005), όπου έλεγε τρία τραγούδια. Εδώ ο Ν.Πορτοκάλογλου της εμπιστεύεται έντεκα δικά του κομμάτια, παλιά, καινούργια, ηχογραφημένα με άλλους καλλιτέχνες ή ανέκδοτα. Παίζει ο ίδιος όλα σχεδόν τα όργανα και μαζί δημιουργούν έναν ευχάριστο «καλοκαιρινό» δίσκο, που θυμίζει τις καλές εποχές του λεγόμενου «σύγχρονου έντεχνου». Στις συνθέσεις με έθνικ περίβλημα («Δώσ΄ μου να πιω», «Αστροπαλιά») η νεαρή ερμηνεύτρια παρασύρεται σε μια μανιέρα, που θυμίζει αρκετά την Ελένη Τσαλιγοπούλου, αν και η Καρακώστα «πατάει» γερά στις νότες. Στις ηλεκτρικές μπαλάντες («Λόγια», «Όσο κρατά ένα φιλί») η φωνή της αποκτά προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να κάνει τη «μεγάλη είσοδο» στη δισκογραφία με ένα σύνολο όχι μεγαλόπνοο, αλλά βατό, αξιοπρεπές και με τα απαραίτητα «χιτάκια».

Ειδήσεις Σήμερα: