Ντεμπούτο άλμπουμ για μια κοπελιά από το Βόλο, η οποία είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις με τη συμμετοχή της στο CD των Grandeloopa (2005), όπου έλεγε τρία τραγούδια. Εδώ ο Ν.Πορτοκάλογλου της εμπιστεύεται έντεκα δικά του κομμάτια, παλιά, καινούργια, ηχογραφημένα με άλλους καλλιτέχνες ή ανέκδοτα. Παίζει ο ίδιος όλα σχεδόν τα όργανα και μαζί δημιουργούν έναν ευχάριστο “καλοκαιρινό” δίσκο, που θυμίζει τις καλές εποχές του λεγόμενου “σύγχρονου έντεχνου”. Στις συνθέσεις με έθνικ περίβλημα (“Δώσ΄ μου να πιω”, “Αστροπαλιά”) η νεαρή ερμηνεύτρια παρασύρεται σε μια μανιέρα, που θυμίζει αρκετά την Ελένη Τσαλιγοπούλου, αν και η Καρακώστα “πατάει” γερά στις νότες. Στις ηλεκτρικές μπαλάντες (“Λόγια”, “Όσο κρατά ένα φιλί”) η φωνή της αποκτά προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να κάνει τη “μεγάλη είσοδο” στη δισκογραφία με ένα σύνολο όχι μεγαλόπνοο, αλλά βατό, αξιοπρεπές και με τα απαραίτητα “χιτάκια”.