Είκοσι χρόνια κλείνει στην εγχώρια μουσική σκηνή ο έτερος από τους πάλαι ποτέ Λαθρεπιβάτες (Θαλασσινός-Νικολάου), έχοντας και αυτός διαλέξει το δρόμο του “έντεχνου” τραγουδιού, με παραδοσιακό ή με μπαλανταδόρικο περιτύλιγμα. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που αφενός ανακυκλώνει ένα απελπιστικά κουρασμένο ρεπερτόριο αφετέρου προσπαθεί να συντηρηθεί στη δισκογραφία, ξεσκονίζοντας διαρκώς παλαιότερο υλικό.
Στο συγκεκριμένο άλμπουμ ο Γιάννης Νικολάου γράφει λίγα νέα τραγούδια και ανασύρει ξανά από το συρτάρι παλιές επιτυχίες, όπως το “Ανησυχώ” ή τη χιλιοειπωμένη σύνθεση που δίνει τον τίτλο στο άλμπουμ. Δεν τίθεται θέμα για τις ειλικρινείς προθέσεις του καλλιτέχνη. Τίθεται, όμως, θέμα με το περιεχόμενο. Ακούγοντας το CD, η εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή του ινδικού χοιριδίου, που γυρίζει τον τροχό στο κλουβί, χωρίς να πηγαίνει πουθενά.

Ειδήσεις Σήμερα: