Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα: Στη Νέα Υόρκη μια γυναίκα και ο φίλος της πέφτουν θύματα άγριου ξυλοδαρμού από αλήτες. Εκείνος πεθαίνει, εκείνη επιζεί. Όταν βγαίνει από το νοσοκομείο, αγοράζει όπλο για να αισθάνεται ασφαλής. Μια νύχτα αναγκάζεται να το χρησιμοποιήσει. Από εκείνη τη στιγμή περνά τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αυτοάμυνα από το πάθος για εκδίκηση. Με μια καλοζυγισμένη ερμηνεία, η Φόστερ αποδίδει θαυμάσια τη σταδιακή μεταμόρφωση της ηρωίδας σε τιμωρό, καθώς και το φόβο που τη διακατέχει έπειτα από κάθε φόνο. Όμως, η ταινία δεν ασχολείται με τέτοιου είδους… ψιλά γράμματα. Ενταγμένη σε κλίμα μίσους προς ό,τι διαταράσσει την καθημερινότητα του φιλήσυχου πολίτη (όπως και το κάκιστο φιλμ “Death Sentence”, με τον Κέβιν Μπέικον), όχι μόνο επαινεί την αυτοδικία, αλλά την επιβραβεύει, με ένα ιδεολογικά απαράδεκτο φινάλε.
Η ελληνική έκδοση διαθέτει αναμορφική εικόνα, που υστερεί σε βάθος (τα πλάνα δείχνουν λίγο πλακέ), αλλά κατά τα άλλα αποδίδει πάρα πολύ καλά την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου. Στις άφθονες νυχτερινές λήψεις η ευκρίνεια διατηρείται σε άριστο επίπεδο, ενώ η λεπτομέρεια στα πλάνα αγγίζει το άριστο. Η εξακάναλη μπάντα δημιουργεί το κατάλληλο ηχητικό περιβάλλον, χωρίς να γίνεται κατάχρηση σε εφέ και στις δυνατότητες που έχουν τα περιφερειακά κανάλια. Στα έξτρα οι συντελεστές αναφέρονται στην ψυχολογία ενός ατόμου που έχει δεχτεί επίθεση και στο πώς ο σκηνοθέτης έχει χειριστεί το στόρι και ειδικότερα τη σχέση της ηρωίδας με τον αστυνομικό, ο οποίος ερευνά τους φόνους που εκείνη διαπράττει.

Ειδήσεις Σήμερα: