Το μουσικό και στιχουργικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει οι Έλληνες καλλιτέχνες, καθρεφτισμένο σε ένα δίσκο, που περιέχει ροκ μπαλάντες και μερικά ακόμη τραγούδια διαφορετικού ύφους· θέλουν να είναι κάτι, αλλά μοιάζουν με φαγητό που έχει ξεχαστεί στο ψυγείο. Δύο χρόνια μετά το live άλμπουμ «Έχουν Περάσει Χρόνοι Δέκα…», ο Μ.Πασχαλίδης επιστρέφει στη δισκογραφία με κομμάτια κυρίως δικά του, αλλά και των Κώστα Λειβαδά, Γιώργου Ανδρέου, Στέργιου Γαργάλα και Οδυσσέα Ιωάννου. Είναι εμφανές ότι θέλει να απευθυνθεί στο νεανικό κοινό που ανησυχεί και «ψάχνεται». Όμως, δεν τον βοηθά ούτε η μουσική ούτε ο λόγος (άλλοτε μανιερίστικα «ποιητικός» και άλλοτε συνθηματολογικός) ούτε η ίδια του η φωνή, που τον προδίδει στο απαιτητικό τραγούδι «Ξεχασμένη».