Ένας ποιητής, που σε ελάχιστες περιπτώσεις έχει μελοποιηθεί με επιτυχία («Τετραλογία», «Μεγάλος Ερωτικός», «Aνθη Ευλαβείας»), και ένας συνθέτης, που στο παρελθόν πέτυχε την τέλεια συνύπαρξη ποιημάτων και μελωδίας («Τραγούδια για τους Μήνες»), συναντιούνται σε αυτή την ογκώδη και εντυπωσιακή σε εμφάνιση έκδοση. Έχει σχήμα φωτογραφικού άλμπουμ, είναι δίγλωσση (ελληνικά, αγγλικά) και περιέχει τρεις δίσκους, τα ποιήματα, σημειώματα του συνθέτη, γκραβούρες και φωτογραφίες.
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μελοποιεί Καβάφη. Επιθυμώντας να δημιουργήσει ένα «νέο ελληνικό συμφωνικό τραγούδι», γράφει για μεγάλη ορχήστρα και επιλέγει φωνές που έχουν υπηρετήσει διαφορετικά είδη τραγουδιού. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει. Ένα τραγούδι αποτελείται από λόγο και μουσική και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο λόγος έχει εξαφανιστεί. Αν εξαιρέσουμε δυο τρία track («Σαμ Ελ Νεσίμ», «Δεκέμβρης του 1903»), σε όλο το υπόλοιπο εγχείρημα η σύνθεση και η ενορχήστρωση (μιλάμε για ωραίες μουσικές, όταν ακούγονται χωρίς λόγια) συνθλίβουν αυτά που έγραψε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής. Για παράδειγμα, το πασίγνωστο ποίημα «Η πόλις», ερμηνευμένο κατά τρόπο «οπερατικό» από τους Ε.Καράγιαννη και Τ.Αποστόλου, δύσκολα αναγνωρίζεται. Το χειρότερο; Οι βασικοί ερμηνευτές μοιάζουν να μην καταλαβαίνουν τι λένε. Η Φωτεινή Δάρρα επιδίδεται σε παγωμένες και άχρωμες φωνητικές ασκήσεις, ερήμην του λόγου, ενώ μάλλον άχρωμος ερμηνευτικά αποδεικνύεται και ο Ν.Στυλιανού. Αντίθετα, οι Ιωαννίδης, Ανδρεάτος και Αρβανιτάκη βγαίνουν πιο κερδισμένοι, με την έννοια ότι βρίσκονται πολύ πιο κοντά στο στίχο. Παρ’ όλα αυτά, δεν δίνουν το φιλί της ζωής σε αυτό το φιλόδοξο μεν, αλλά όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο μουσικό έργο.

Ειδήσεις Σήμερα: