Χαρέμι: Ο οίκος της ηδονής

!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=»//platform.twitter.com/widgets.js»;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,»script»,»twitter-wjs»);

Χαρέμι, ένας κόσμος απόλυτα απαγορευμένος στα αντρικά μάτια και ταυτόχρονα μία εικόνα κυρίαρχη επί σειρά ετών στις αρσενικές φαντασιώσεις. Τι ήταν όμως τελικά, το χαρέμι;

Ήταν πράγματι ένας τόπος έρωτα και λαγνείας, ένα ονειρικό μέρος με ημίγυμνες καλλονές καλυμμένες με διάφανα πέπλα, όπως φιλήδονα απεικονίζονταν στους πίνακες των Οριενταλιστών ζωγράφων και όχι μόνο ή υπήρξε παράλληλα τόπος οδύνης και μαρτυρίου για πολλές από τις οδαλίσκες του, μία αυστηρά οργανωμένη κοινωνία που βασίζονταν στη σκληρή πειθαρχία και στον απόλυτο σεβασμό της ιεραρχίας;

Στο βιβλίο της «Χαρέμι. Ο οίκος της ηδονής» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», η συγγραφέας Σοφία Σφυρόερα εισέρχεται στο άβατο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κάνει μία ιστορική, κοινωνική και θρησκευτική καταγραφή της ζωής στο χαρέμι. Πρόκειται για μία ιστορική μελέτη, προϊόν προσωπικής έρευνας επί σειρά ετών, γραμμένης με γλαφυρό ύφος και συμπληρωμένης με πλούσιο εικονογραφικό υλικό από οριεντάλ πίνακες γνωστών ζωγράφων.

Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων στον Πρόλογό του ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης «…αναλύονται όλες οι παράμετροι απελπισίας, τρέλας και ερωτισμού, εξουσιας, σκλαβιάς και αγωνίας για επιβίωση σ’ ένα κόσμο περίτεχνα θλιβερό, που όμως στοίχειωσε για τα καλά την Ιστορία αλλά και τη φαντασία των ανήσυχων χριστιανών ή όσων ζουν με την προοπτική ενός στείρου Παραδείσου μια μάλλον πληκτικής ευρυθμίας».

Κοπέλες-λάφυρα τις περισσότερες φορές πολεμικών επιδρομών, πωλούνταν ανάμεσα σε διάφορα εμπορεύματα στα σκλαβοπάζαρα Καθαρισμός, καλωπισμός και προσευχή, καφές και λουκούμια, πλούσια γεύματα και χρυσοκέντητά υφάσματα συνέθεταν την καθημερινή ζωή των χιλιάδων γυναικών που έζησαν ανά τους αιώνες στα χαρέμια της Ανατολής. Μία ζωή προορισμένη να προσφερθεί έστω και για μία νύχτα στον σουλτάνο ή να παραδοθεί από τον ίδιο σε κάποιο υψηλό καλεσμένο του ως «δώρο». Μία καθημερινότητα που ήταν συνυφασμένη με την έλλειψη ελευθερίας και την τυφλή υπακοή, που οι οδαλίσκες άλλοτε υπέμεναν καρτερικά κι άλλοτε ασφυκτιούσαν και πλήρωναν γι’ αυτό.

Παρουσίαση της συγγραφέα

Η Σοφία Σφυρόερα γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλου Κατσέλη, σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου Ε.Χατζίκου, χορό στη Σχολή Γιάννη Μέτση.
Από τα φοιτητικά της χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός κοντά στους Μ. Κακογιάννη, Θ. Αγγελόπουλο, J. Dassin, Π. Βούλγαρη, Τ. Μαρκετάκη, Ν. Κούνδουρο, Μ. Βολανάκη κ.ά. και ως παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.
Από το 1984 εργάζεται ως σκηνοθέτης στην τηλεόραση. Μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στη φιλολογία, τη σκηνοθεσία, τη συγγραφή, τα ταξίδια και το γιο της Άγγελο-Νίκο.
Εκδόσεις: «Ταξίδι με τον Ιάσονα», ποίηση 1984. «Επιστροφή», ποίηση 1994. «Μπιπ, μπιπ πρόσεχε», οδική αγωγή για παιδιά 1994. «Παραμύθια της πέτρας», αφηγήματα 1996. «Άγιοι Τόποι – Ιστορία και προσκυνήματα (Α’ εκδ. Οκτώβριος 2000, Β’ εκδ. Φεβρουάριος 2001). «Αίγινα – Πρώτη πρωτεύουσα της Νεότερης Ελλάδας», 2002. «Η μυθολογία των Ελλήνων», 2003. «Κωνσταντινούπολη – Πόλη της Ιστορίας», 2006.