Το Τραμ το Τελευταίο και Αλλα Αρχοντορεμπέτικα – Κριτική

Η Βίκυ Μοσχολιού ήταν από τις ελάχιστες φίρμες, αν όχι η μόνη, που άλλαζε καλλιτεχνικό στρατόπεδο με τη… σύμφωνη γνώμη του κοινού. Περνούσε με άνεση από το λαϊκό στον «έντεχνο» χώρο. Είχε επιτυχία και στα μεγάλα μαγαζιά της παραλίας και στις μπουάτ της Πλάκας. Το «μυστικό» της; Ένα διαβολεμένο ένστικτο και μια αλήθεια που έβγαινε προς τα έξω είτε έλεγε τραγούδια καθιερωμένων συνθετών είτε έθετε εαυτόν στην υπηρεσία του νέου αίματος. Αρκετοί από τους δίσκους της έγραψαν ιστορία. Όμως, τρεις από αυτούς έχουν ξεχωριστή σημασία: «Aνθρωποι μονάχοι», «Αρχοντορεμπέτικα», «Σκουριασμένα Χείλια».
Τα «Αρχοντορεμπέτικα» (μεταπολεμικά τραγούδια που μιμούνταν τα ρεμπέτικα και γράφτηκαν από συνθέτες του λεγόμενου «ελαφρού» ρεπερτορίου) κυκλοφόρησαν μια εποχή κατά την οποία το ρεμπέτικο είχε έρθει ξανά στο προσκήνιο μαζί με το πολιτικό τραγούδι. Λίγο πριν εμφανιστούν οι κομπανίες (Οπισθοδρομική, Αθηναϊκή, Ρεμπέτικη), η Μοσχολιού μπήκε στο στούντιο και σφράγισε με την ερμηνεία της τραγούδια των Γιαννίδη, Σουγιούλ, Μουζάκη, Χιώτη και Ριτσιάρδη. Ανάμεσά τους τα «Χαράμι», «Η ταμπακέρα», «Ο τραμπαρίφας» και «Ο μήνας έχει εννιά». Σύμπτωση; Το «Τραμ το τελευταίο», το πρώτο αρχοντορεμπέτικο, ακούστηκε σε επιθεώρηση. Σύμφωνα με σημείωμα του Γιώργου Τσάμπρα, ο δίσκος «Αρχοντορεμπέτικα» πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή του θεάτρου Παρκ, στην επιθεώρηση του 1980 «Πιάσαμε το… Τρίτο».