Ο Χρήστος Σίκκης, Κύπριος τραγουδιστής αλλά και μελετητής του δημοτικού τραγουδιού, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ύστερα από τέσσερις δισκογραφικές δουλειές αφιερωμένες στις μουσικές της Κύπρου, επιχειρεί να διευρύνει το ρεπερτόριό του με τραγούδια της Μικράς Ασίας και των Δωδεκανήσων. Στο σημείωμά του αναφέρεται στη βιωματική του σχέση με τα περισσότερα από τα κομμάτια, τα οποία ταξίδεψαν και στην Κύπρο και τραγουδιόνταν στα γλέντια των μεγαλύτερων.
Στην έκδοση, λοιπόν, ακούγονται μεταξύ άλλων το ροδίτικο «Η μέρα έχει βάσανα», το στεριανό «Αφήνω γεια στη γειτονιά», το «Όσο βαρούν τα σίδερα», το «Σίνα» από το Μελί της Ερυθραίας και πολλά άλλα. Ειδική περίπτωση είναι το «Φύσα, βοριά μου», ελληνική απόδοση νορβηγικού τραγουδιού που υπήρχε σε σχολικές ανθολογίες, και το «Αν βουληθώ», σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και παραδοσιακούς στίχους. Η ορχήστρα είναι ιδιαίτερα φροντισμένη, με παραδοσιακά όργανα εκτελεσμένα από δεξιοτέχνες της νεότερης γενιάς.
Η εκτέλεση των τραγουδιών είναι συνεπής στις εκφραστικές δυνατότητες και το ιδιαίτερο χρώμα του Σίκκη. Τεχνικά, μπορεί να ανταποκριθεί και με το παραπάνω. Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ για το νόημα αυτής της έκδοσης. Είναι θεμιτό να θέλει κάποιος να τραγουδήσει κομμάτια που αγαπά και κατέχει, έστω και αν τα περισσότερα είναι γνωστά. Τότε, μοιραία, κρίνεται με βάση όσους έχουν δισκογραφήσει στο συγκεκριμένο χώρο. Αν, όμως, ο Σίκκης ήθελε να αποδώσει την κυπριακή εκδοχή αυτών των μελωδιών, τότε το εγχείρημα χωλαίνει. Από τη μια, η ορχήστρα τον «έλκει» προς πιο έντεχνα και χιλιοβαδισμένα μονοπάτια. Από την άλλη -χωρίς βέβαια να μπορώ να το τεκμηριώσω- εκτίμησή μου είναι ότι παρά το αναμφισβήτητο «χρώμα Σίκκη», η ερμηνεία του είναι σαφώς μπολιασμένη από τις παγιωμένες μέσα από τη δισκογραφία εκδοχές αυτών των τραγουδιών. Αίσθησή μου, λοιπόν, είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα «αυτοδύναμο» CD. Αυτά ως προς το «στίγμα» της έκδοσης. Γιατί το τεχνικό και ερμηνευτικό κομμάτι είναι άρτιο και όλοι θα το χαρούν.

Ειδήσεις Σήμερα: