Το 1999 ο Μανώλης Λιδάκης είχε κυκλοφορήσει ένα διπλό CD («Σαν Παλιό Κρασί»), στο οποίο ερμήνευε, μεταξύ άλλων, επιτυχίες από το χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Σε εκείνο το άλμπουμ είχε προσαρμόσει τις συνθέσεις στη φωνή του, με αποτέλεσμα μια όμορφη προσέγγιση σε τραγούδια του Aκη Πάνου, του Γιάννη Παπαϊωάννου ή του Αλέκου Χρυσοβέργη. Στο συγκεκριμένο δίσκο αναμετριέται ξανά με το λαϊκό ρεπερτόριο, παλαιότερο ή σύγχρονο. Όμως, τούτη τη φορά επιλέγει ένα αυστηρό ερμηνευτικό πλαίσιο, λιγάκι ξένο προς το ηχόχρωμα φωνής του. Ορισμένες συνθέσεις των Θεοδωράκη («Παράπονο»), Περίδη («Γιατί πολύ σ΄ αγάπησα») και Μάλαμα («Είναι σκοτάδι») αναπνέουν με άνεση. Από το… βαρύ πυροβολικό («Δηλητήριο στη φλέβα», «Ήταν ψεύτικα», «Πέντε Έλληνες στον Άδη», «Το θολωμένο μου μυαλό») κάτι λείπει. Υπάρχει η λιτότητα και ο «δωρικός» τρόπος προσέγγισης, υπάρχει όμως και μια αίσθηση ότι η «λαϊκή» ερμηνεία του δημοφιλούς καλλιτέχνη είναι περισσότερο προϊόν φιλότιμης προσπάθειας παρά κατάκτησης. Η ηχογράφηση των δεκαεπτά τραγουδιών έχει γίνει με τον παλιό τρόπο (ορχήστρα και τραγουδιστές μαζί), ενώ δεύτερη φωνή κάνει η Μαρία Σπυροπούλου.

Ειδήσεις Σήμερα: