Η πρώτη από μια σειρά κινηματογραφικών παραγωγών, με άμεσες αναφορές στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Έχει θέμα τη μοιραία πτήση της United Airlines που απογειώθηκε από το αεροδρόμιο Νιούαρκ της Νέας Υόρκης με προορισμό το Σαν Φρανσίσκο. Ήταν το αεροπλάνο με το οποίο οι τρομοκράτες σκόπευαν να πλήξουν το Λευκό Οίκο και το μόνο από τα τέσσερα σκάφη που δεν πέτυχε το στόχο του. Για άγνωστους λόγους, κατέπεσε σε χωράφια της Πενσιλβάνια. Υπήρχαν ενδείξεις ότι οι επιβάτες αντέδρασαν, χωρίς όμως να προλάβουν να ανακτήσουν τον έλεγχο στο πιλοτήριο. Σε αυτές τις ενδείξεις στηρίζεται η ταινία και αναπαριστά το χρονικό της αεροπειρατείας, από την απογείωση μέχρι τη συντριβή.
Αν και βλέπουμε αρκετά πλάνα από τους φλεγόμενους δίδυμους πύργους και από το αμερικανικό Πεντάγωνο, η «Πτήση 93» στερείται πολιτικών αναφορών. Χαρακτηριστικά, ενώ στην αρχή παρακολουθούμε τις ετοιμασίες των τεσσάρων Αράβων, προτού φτάσουν στο αεροδρόμιο, πουθενά δεν γίνεται λόγος για τα αίτια της πράξης (τα σχετικά σχόλια του σκηνοθέτη περιορίζονται στην τυφλή θρησκευτική πίστη). Γνωρίζοντας ότι το θέμα «καίει» από όπου και αν το πιάσει κανείς, ο Βρετανός Πολ Γκρίνγκρας προτίμησε να φτιάξει ένα φιλμ-φόρο τιμής προς τους τριάντα επτά επιβάτες και το πλήρωμα του μοιραίου αεροσκάφους. Ήρθε σε επαφή με τις οικογένειες των νεκρών, επέλεξε άγνωστους ηθοποιούς και τους εφοδίασε με ρούχα και αντικείμενα παρόμοια με εκείνα που είχαν μαζί τους οι επιβάτες. Έτσι, δημιούργησε ένα θρίλερ που διαδραματίζεται στον αέρα, σε πύργους ελέγχου αεροδρομίων και στα κέντρα επιχειρήσεων της πολιτικής αεροπορίας και του στρατού. Ο τρόπος κινηματογράφησης, καθώς και οι μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα στα οποία στηρίχτηκε το σενάριο (οι επιβάτες επικοινωνούσαν με τους οικείους τους κατά τη διάρκεια της πτήσης) δίνουν στο εγχείρημα μια αίσθηση αυθεντικού. Δεν αναιρούν ωστόσο την επιλεκτική μνήμη και την «εσωστρέφεια», με την οποία αντιμετωπίζεται ένα γεγονός που τάραξε συθέμελα και ποικιλοτρόπως τον πλανήτη.
Η ευρωπαϊκή έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο στον αυθεντικό λόγο πλευρών και εξακάναλη μπάντα Dolby. Το πρωτότυπο υλικό, με την κάμερα να κινείται διαρκώς και τα πλάνα να μην έχουν την αίσθηση του «στημένου», αποδίδεται πολύ πιστά. Τα ηχητικά εφέ είναι λιγοστά. Το πρόσθετο υλικό -ακόμα και τα σχόλια- έχει ελληνικούς υπότιτλους. Το συνοδευτικό ντοκιμαντέρ («The Families and the Film») προβλέπεται να προβληματίσει το σκεπτόμενο θεατή. Βλέπουμε συγγενείς των επιβατών να αντιμετωπίζουν το θέμα ανάλαφρα και εντελώς σε προσωπικό επίπεδο. Ορισμένοι, μάλιστα, δείχνουν υπερήφανοι που το δράμα τους μεταφέρεται στην οθόνη!

Ειδήσεις Σήμερα: