Η ζωή κύκλους κάνει για τον πάντα ευρηματικό Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ξεκίνησε με έναν πολύ ενδιαφέροντα ήχο και γρήγορα πέρασε στα λεγόμενα «στρογγυλά» τραγούδια. Στη συνέχεια, έσπασε τη φόρμα, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί επικίνδυνα από τη μελωδία. Τώρα επιστρέφει σε πιο νορμάλ καταστάσεις. Αυστηρή προειδοποίηση: Όταν έχεις να κάνεις με καλλιτέχνες που διαρκώς ψάχνονται, το «νορμάλ» είναι κάτι το σχετικό. Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Λόγος εξαιρετικός. Φράσεις που ρέουν, χωρίς απαραίτητα να κάνουν ρίμα, εμπνευσμένη προσέγγιση σε κοινότοπες εικόνες (θαυμάσιο το «Κομμωτριάκι») και έμφαση σε μικρές χαρές της καθημερινότητας (το σερβίρισμα μιας μερίδας πατσά, για παράδειγμα). Οι μελωδίες μοιάζουν ξανά με χαρμάνι από σύγχρονες μουσικές τάσεις και από μνήμες – δημοτικό τραγούδι, πανηγύρια. Οι ηχητικές «παρεμβολές» δεν λείπουν, ενώ το «Αερικό» και ο «Βασιλιάς» επανέρχονται σε νέα επεξεργασία. Το στοιχείο που σηκώνει συζήτηση είναι η επιλογή του Σ.Μάλαμα ως βασικού τραγουδιστή. Η «ιδιαίτερη» ερμηνεία του ταιριάζει μεν σε ορισμένα track («Στην Κοιλάδα των Τεμπών»), αλλά δεν αφήνει να ανοίξουν τα φτερά τους μελωδικά κομμάτια, όπως ο «Διάφανος» ή τα «Παξιμάδια».

Ειδήσεις Σήμερα: