Cars – Κριτική

Όταν το Φεβρουάριο του 2004 ανακοινώθηκε επισήμως ένα επικείμενο «διαζύγιο» ανάμεσα στην Ντίσνεϊ και την Pixar, η εταιρεία ψηφιακών καρτούν που άλλαξε το χάρτη με το «Toy Story» όφειλε να παραδώσει βάσει συμβολαίου δύο ταινίες κινουμένων σχεδίων. Τους «Απίθανους» («The Incredibles») και τα «Αυτοκίνητα» («Cars»). Όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Οι δύο εταιρείες τα «βρήκαν» -ίσως συνέβαλε και το γεγονός ότι το ψηφιακό «Κοτοπουλάκι» της Ντίσνεϊ απέτυχε στα ταμεία- και το… συζυγικό χρέος μετατράπηκε σε δρομολογημένες παραγωγές, που προβλήθηκαν στις αίθουσες στα τέλη του 2004 και στα μέσα του 2006 αντίστοιχα.
Το «Cars» έχει ήρωες αυτοκίνητα, τα οποία δρουν, αντιδρούν, κομπάζουν, θυμώνουν, πεισμώνουν, στεναχωριούνται και ερωτεύονται, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Κεραυνός ΜακΚουίν, είναι ένα αυτοκίνητο αγώνων που ζει στη μέθη της επιτυχίας. Όντας το χαϊδεμένο παιδί των ΜΜΕ, νομίζει ότι όλος ο… αυτοκινητόκοσμος περιστρέφεται γύρω από το άτομό του. Ταξιδεύοντας προς την Καλιφόρνια, μπαίνει κατά λάθος στην παλιά εθνική οδό και προκαλεί καταστροφές στο Μπουζί της Ωραίας Ελένης, ένα ξεχασμένο μέρος που κάποτε ήταν μια ανθηρή κωμόπολη. Ο τοπικός δικαστής τον υποχρεώνει να αποκαταστήσει τις ζημιές. Τις μέρες που αναγκαστικά θα μείνει εκεί, ο Κεραυνός θα περάσει των παθών του τον τάραχο και θα μάθει ότι ζωή δεν σημαίνει μόνο τρόπαια και δημοσιότητα.
Όσοι βλέπουν σινεμά εύκολα θα αντιληφθούν ότι πρόκειται για μια σχεδόν πιστή αντιγραφή της ταινίας «Doc Hollywood». Όσον αφορά στο… δάνειο, δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που τα «Αυτοκίνητα» δεν διαθέτουν όσα έκαναν τις παραγωγές της Pixar να ξεχωρίζουν: έμπνευση, τρέλα, γέλιο. Το σκίτσο παραμένει εξαιρετικό – υπάρχουν σκηνές που ξεχνάς ότι βλέπεις κινούμενα σχέδια. Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα συστατικά (χαρακτήρες, στόρι, ανάπτυξη σχέσεων, ηθικά διδάγματα) είναι απελπιστικά μονοδιάστατα και προορισμένα να συγκινήσουν το σύγχρονο παιδικό κοινό μιας καταναλωτικής κοινωνίας.
Η ευρωπαϊκή έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο κορυφαίας ποιότητας. Τα πλάνα χαρακτηρίζονται από βελούδινη υφή και εξαιρετική ανάλυση, ενώ τα εκτυφλωτικά χρώματα εναλλάσσονται με τις απαλές αποχρώσεις ενός δειλινού ή με μια παλέτα πάνω στην οποία έχουν απλωθεί όλες οι χρωματικές διαβαθμίσεις της γης και των βράχων. Εξίσου κορυφαίας ποιότητας είναι και η μπάντα, σχεδιασμένη έτσι ώστε να ανεβάζει την αδρεναλίνη, ειδικά στις σκηνές των αγώνων.
Το πρόσθετο υλικό έχει ελληνικούς υπότιτλους. Ο «Επίλογος» αναφέρεται στο τι απέγινε το Μπουζί της Ωραίας Ελένης μετά τη δημοσιότητα που πήρε η ιστορία του Κεραυνού. Το καρτούν μικρού μήκους «One Man Band» είναι ένα αριστούργημα, που συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Τέλος, στο ντοκιμαντέρ με το παρασκήνιο της παραγωγής ο σκηνοθέτης αναφέρει ότι πηγή έμπνευσης για το «Cars» ήταν μια εκδρομή κατά μήκος του θρυλικού δρόμου Route 66. Είναι η παλιά εθνική οδός που ένωνε το Σικάγο με το Λος Aντζελες και σήμερα έχει εγκαταλειφθεί, με αποτέλεσμα το μαρασμό των πόλεων τις οποίες διέσχιζε.