Το 1967 ο Μελ Μπρουκς έγραψε και σκηνοθέτησε την παλαβή ιστορία δύο αταίριαστων συνεταίρων, ενός παραγωγού του Μπρόντγουεϊ και ενός λογιστή, που ψάχνουν το χειρότερο έργο και τους χειρότερους συντελεστές. Σκοπός τους είναι να ανεβάσουν μια αποτυχία, να πλουτίσουν από τα χρήματα της παραγωγής και να το σκάσουν στο Ρίο. Η κωμωδία του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μπρουκς απέσπασε το Όσκαρ Σεναρίου. Γνώρισε τεράστια επιτυχία και έμεινε στην ιστορία ως κλασική. Τώρα, περίπου σαράντα χρόνια αργότερα, ο ίδιος δημιουργός χρησιμοποιεί αυτούσιο το παλιό σενάριο, γράφει μουσική και τραγούδια και χρηματοδοτεί τη μουσικοχορευτική εκδοχή των «Δύο Τρελών Παραγωγών».
Το μιούζικαλ που προέκυψε κάθε άλλο παρά αδιάφορο είναι. Το θέαμα είναι πλούσιο, τα νούμερα λάμπουν, το γέλιο βγαίνει αβίαστα και ηθοποιοί όπως ο Μπρόντερικ ή η Θέρμαν αποδεικνύονται αρκετά ανάλαφροι για το είδος. Το ζήτημα είναι ότι η παραγωγή έχει κάτι το παλιό. Η βραβευμένη χορογράφος Σ.Στρόμαν υπογράφει χορευτικά μιας άλλης εποχής, ενώ σενάριο και ερμηνείες έχουν αρκετή από τη σκόνη του χρόνου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το έργο να αφορά σε συγκεκριμένο κοινό, να μην αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές και σε ορισμένες χώρες -ανάμεσά τους και η Ελλάδα- να κάνει πρεμιέρα απευθείας για το κοινό του Home Cinema.
Η ευρωπαϊκή έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο εξαιρετικής ποιότητας. Η εικόνα παραμένει συμπαγής ακόμα και σε δύσκολες σε μεταφορά σκηνές (χορευτικά με γρήγορη κίνηση, ρούχα με πούλιες που αστράφτουν), ενώ τα ζεστά χρώματα του έργου αποδίδονται άριστα, είτε πρόκειται για γυρίσματα σε σκηνικά είτε για φυσικούς χώρους. Η εξακάναλη μπάντα Dolby αξιοποιεί τα τραγούδια και τα μουσικά μέρη, με την ενορχήστρωση να ακούγεται στην κάθε της λεπτομέρεια. Τα έξτρα δεν έχουν ελληνικούς υπότιτλους. Εκτός από την μπάντα με τα σχόλια, υπάρχουν αστεία στιγμιότυπα από τα γυρίσματα, μία σκηνή από τις πρόβες έως το τελικό αποτέλεσμα, καθώς και εννέα σκηνές που αφαιρέθηκαν στο τελικό μοντάζ.

Ειδήσεις Σήμερα: