Ένα soundtrack αληθινό περιβόλι. Αντί για τα καθιερωμένα μουσικά θέματα που συνήθως ντύνουν ένα φιλμ, μαζί με τις αναπτύξεις και με τις παραλλαγές τους, έχουμε μουσικά στιγμιότυπα. Άλλοτε αγκαλιάζουν τα βασικά μοτίβα και άλλοτε σκορπίζονται άναρχα δώθε εκείθε σαν καρεδάκια από σουρεαλιστική ταινία.
Ο Δημήτρης Μπασλάμ εμπνέεται από παλιές ελληνικές κωμωδίες -κυρίως από εκείνες με τις «πεταχτές» μουσικές- και με παιχνιδιάρικη διάθεση σχολιάζει με νότες την κινηματογραφική δουλειά του Αντώνη Καφετζόπουλου. Το κλίμα που πετυχαίνει ταιριάζει περισσότερο στην υπόσταση του κεντρικού χαρακτήρα (ο κλασικός «Ελληνάρας» που προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, χωρίς να ματώσει) παρά στα γεγονότα που συνθέτουν επί της οθόνης το τρελό 24ωρο ενός διαφημιστή.
Όμως, αυτό το (ευχάριστο κατά τα άλλα) παζλ από συνθέσεις έχει ένα μειονέκτημα: Εκτιμάς μεν τη δουλειά που έχει γίνει, αλλά εάν δεν είσαι συλλέκτης μουσικής για σινεμά, δύσκολα γίνεται το αγαπημένο σου CD.