Δεν θα τον συγκρίναμε με… τον Λιστ ως προς τη μουσική που γράφει. Δεν είναι ο νέος Εμπειρίκος σε επίπεδο λόγου. Είναι όμως με τον τρόπο του αστεράκι. Ο Ζακ Στεφάνου κοιτά γύρω του, διαφωνεί ή θυμώνει με τα περισσότερα από αυτά που βλέπει και έπειτα πιάνει την κιθάρα και ξεδιπλώνει τη σκέψη του. Σκαρώνει τραγούδια και τα αρωματίζει άλλοτε με μια σκωπτική διάθεση («Κορίτσι μου εύθραυστο», «Μικρό μου πόνι») και άλλοτε με εικόνες σουρεαλιστικές, θαρρείς βγαλμένες από τα όνειρα ενός παιδιού («Να μου φύγεις ξανά», «Η πόλη των χρωμάτων»). Στη δεύτερη αυτή δουλειά του συναντάμε την ίδια προσεκτική επιλογή λέξεων, τις ποπ αποχρώσεις και τον ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας. Ερμηνείας; Όχι ακριβώς. Θα λέγαμε ότι ο νεαρός τραγουδοποιός από τη Θεσσαλονίκη σκέφτεται φωναχτά. Έχει ωστόσο το χάρισμα να μεταμορφώνει σκέψεις και ανησυχίες σε ένα χαρακτηριστικά δικό του τρυφερό μουσικό σύμπαν.

Ειδήσεις Σήμερα: