Τελικά, πολλοί κριτικοί δεν του χαρίστηκαν. Δεν συγχώρησαν ποτέ τη σταδιακή μεταστροφή του ήχου του από το συγκλονιστικό hardcore των Husker Du, αρχικά στην power pop των Sugar και ακολούθως στην electronica του “Modulate” (2002). Είχαν μάλιστα ήδη κατακρίνει το δίσκο πριν τον ακούσουν, από την άστοχη προ τριετίας αναγγελία του ως ηχητικά συναφούς των “Modulate” και “Long Playing Grooves” (2003). Το παράδοξο όμως είναι ότι οι ίδιοι έσπευσαν να εμφανιστούν ως τιμητές, παρά τη μεταστροφή του Mould και την επάνοδό του στις ρίζες! Κατανοώ ότι δεν τους άρεσε η χρήση του vocoder, γιατί καλώς ή κακώς παραπέμπει στη Cher. Αλλά να μην τους αρέσει ένας δίσκος γεμάτος από δυναμικές κιθάρες, με πεντακάθαρη παραγωγή και έμμεση αντανάκλαση της ηχητικής καταιγίδας που γέννησε το grunge; Η πρώτη ίσως φορά που ο Mould ξέφυγε στιχουργικά από το να περιγράφει την απογοήτευση ή το θυμό του; Οι συνεργασίες με τους Brendan Canty (Fugazi) και Amy Domingues (Garland Of Hours); Εμένα, αντιθέτως, μου άρεσε.

Ειδήσεις Σήμερα: