53

Έντονη κριτική στον Κώστα Σημίτη, τον οποίο χαρακτηρίζει «Πινόκιο», επειδή δεν έγραψε όλη την αλήθεια για την κρίση στα Ίμια, ασκεί ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γιάννης Καψής στο δικό του βιβλίο, που αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία δημοσιεύει αποσπάσματα από το βιβλίο «Για να ανατείλει ο ήλιος πρέπει να δύσει», στο οποίο γίνεται έντονη κριτική στον τέως πρωθυπουργό, αποκαλύπτονται πτυχές από το χειρισμό της κρίσης του 87 με την Τουρκία, υπάρχουν αναφορές στην ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου και τη σχέση του με την Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου.

Συγκεκριμένα, ο Γ.Καψής σημειώνει για τα Ίμια και τον Κ.Σημίτη: «Θα αποτελούσε μεγάλη συμβολή στην ιστορική έρευνα αν… η μύτη όλων των πολιτικών και ιδιαίτερα των τέως πρωθυπουργών έπασχε από το σύνδρομο Πινόκιο (να αυξομειώνεται αναλόγως με το αν λένε αλήθειες ή όχι). Τότε θα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια επιστημονική μελέτη των αυξομειώσεων του οσφρητικού οργάνου του τέως πρωθυπουργού κατά τη συγγραφή του τελευταίου βιβλίου του (και εκφράζεται η ευχή να είναι όντως το τελευταίο), ιδιαίτερα όταν έγραφε για την κρίση στα Ίμια».

»Μια φυσιογνωμική μελέτη, λοιπόν, επί του συγγραφέως θα έλυνε πολλές απορίες όπως […] γιατί κάνει το λάθος να επιμένει ότι ο Α.Γ.Π. [Ανδρέας Γ.Παπανδρέου] διέκοψε τις συνομιλίες, που δεν γίνονταν, και να ομολογεί ότι σε ένα διάλογο για να τα βρούμε η Ελλάδα στο τέλος θα έβγαινε χαμένη, αλλά να υποστηρίζει ότι η έναρξη διαλόγου χαμηλής πολιτικής ( για να τα βρούμε) θα ήταν ένα μέσον επαναπροσέγγισης».

»Είναι κατανοητή η επιθυμία του να ρίξει την ευθύνη για τα Ιμια στην πολιτική της οκταετίας του Α.Γ.Π., αλλά υποστηρίζοντας ότι δεν κάναμε προσπάθειες. Κι επιτυχημένες μάλιστα».

»Υπάρχει όμως και η μεγάλη απορία. Αναφέρει ότι: Η στρατηγική μας αυτή σήμαινε στην συγκεκριμένη περίπτωση: Η Τουρκία να ανακαλέσει την αμφισβήτησή της για τα Δωδεκάνησα με μια ρητή δήλωσή της και σε περίπτωση άρνησής της να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, διαδικασία προς την οποία ήμασταν έτοιμη να συναινέσουμε, αφού η Ελλάδα έχει, προ πολλού, αναγνωρίσει τις αρμοδιότητες του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δηλαδή; Έχει διεκδικήσει επίσημα και τη Ρόδο η Αγκυρα. Και δεν το μάθαμε; Επί 8ετίας ούτε ανεπίσημα δεν τόλμησαν ποτέ. Ας ελπίσουμε ότι είναι μια εσφαλμένη διατύπωση».

Ο Γ.Καψής υπεραμύνεται των χειρισμών του Ανδρέα Παπανδρέου στην κρίση του 87 με το Σισμίκ, σημειώνοντας ότι στην Αγκυρα και την Ουάσινγκτον «σπουδάζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου […]· στην Αθήνα αγωνιζόμαστε να τον ξεχάσουμε».

«Όταν ο Κ.Σημίτης είπε ότι για τους κανόνες εμπλοκής θα αποφασίσουμε όταν καταλήξουμε τι παιχνίδι πρέπει να γίνει έχασε το παιχνίδι» και, σχολιάζοντας την αναφορά του Κ.Σημίτη «με αφορμή την κρίση των Ιμίων επιδιώξαμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ. Mιλώντας στο Council for Foreign Relation προέβαλα την πολιτική μας ως πολιτική μιας σύγχρονης χώρας», προσθέτει ο Γ.Καψής ότι ο Κ.Σημίτη έχει θέσει υποθήκες: «Οι προηγμένες χώρες αποφεύγουν συγκρούσεις και δεν παρασύρονται σε αυτές».

»Στα Ίμια παρασυρθήκαμε και χάθηκαν ανθρώπινες ζωές όταν μας κατέρριψαν το ελικόπτερο. Αλλά για την κατάριψη αυτή άλλα λόγια, βρε παιδιά» και συγκρίνει με τους χειρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου στην κρίση του 87: «Ανδράς Παπανδρέου: Οι λαοί δεν επαναδιαπραγματεύονται τα σύνορά τους, παρά μόνο μετά από μια στρατιωτική ήττα -όταν παραδίδονται άνευ όρων. Στην κρίση του 87, ο τουρκικός στόλος έκανε ανάποδα ολοταχώς και δεν άνοιξε μύτη».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ