Η ηρεμία των αραιοκατοικημένων εκτάσεων της Νορμανδίας γύρω από την ιδιόκτητη αγροικία-στούντιο επέδρασε καταλυτικά στη δημιουργία του υπέροχου πέμπτου άλμπουμ των Supergrass. Ο ίδιος ο Gaz Coombes, άλλωστε, δήλωσε ότι έπρεπε να κυκλοφορήσουν έναν τέτοιο δίσκο για να επιβιώσουν μουσικά. Ήταν όμως έτοιμο το κοινό να αποδεχτεί μια σαφέστερη των προηγούμενων μεταστροφή από τα τρίλεπτα εθιστικά brit pop τραγούδια και την όλη αισθητική του «I Should Coco» (1995) σε μαγευτικούς ψυχεδελικούς περιπάτους; Οι πωλήσεις θα δώσουν την απάντηση, αν και η τετραμελής μπάντα από την Οξφόρδη δεν θα μετανιώσει ποτέ για το «Road To Ruen», επειδή προπάντων αυτό σύσφιξε τις ταραγμένες τους σχέσεις και τους εξοικείωσε με πρόσφατα βιώματα ζωής και θανάτου. Ο δίσκος αυτός, που είναι ο πιο ήρεμος και έχει διακριτές επιρροές από Led Zeppelin και Sly & The Family Stone, δύσκολα θα μπορούσε να ενισχύσει το επόμενο best of, αφού και οι εννέα συνθέσεις του ακούγονται πανέμορφες, απαιτώντας πολλές ακροάσεις.