Αναμφίβολα, το κύκνειο άσμα των Luna δε θα μας κάνει να νιώσουμε αληθινό κενό μετά την αποχώρησή τους, αλλά μπορεί να μας προσφέρει απλόχερα ό,τι και οι έξι προγενέστεροι δίσκοι. Αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την καλοδουλεμένη dream pop με σαφή mellow διάθεση και κάμποσα country στοιχεία, που γνωρίσαμε στα δεκατρία χρόνια που μας κράτησαν συντροφιά. Φαίνεται πλέον ότι ο Dean Wareham θέλησε να απεμπλακεί οριστικά από τις συνεχείς αντιπαραβολές με την προηγούμενη μπάντα που σχημάτισε, τους Galaxie 500, και αποφάσισε αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου να διαλύσει τους Luna. Η απόφαση αυτή είναι μεν ακραία, αλλά ορθή, δεδομένου ότι ο ήχος των Galaxie 500 παραμένει ζωντανός μέσα από υπνωτιστικές κιθάρες και ελαφρώς ψυχεδελική pop («Broken Chair», «Motel Bambi»). Υπάρχουν σαφείς αναφορές στους Robyn Hitchcock, Velvet Underground και Cure («Speedbumps») και η κορωνίδα του αφελούς στιχουργικά, αλλά γεμάτου καθαρό αέρα τραγουδιού αγάπης «Malibu Love Nest».