Οι ακροατές και τα τραγούδια είναι σώματα σε τροχιά. Άλλοτε συγκλίνουν, άλλοτε αποκλίνουν και καμιά φορά τυχαίνει να μοιραστούν τις ίδιες συντεταγμένες. Το ότι σου αρέσουν σήμερα τα τραγούδια του συγκροτήματος Χ δεν λέει και πολλά παραπάνω από το ότι η τροχιά του δικού σου γούστου ως ακροατή και η τροχιά των Χ τυχαίνει σήμερα να συναντιούνται στο ίδιο σημείο του χώρου της αισθητικής των ήχων. Σε δύο, τρία, πέντε χρόνια εσύ θα είσαι ένας άλλος ακροατής (έχοντας μετακινηθεί στην τροχιά των προτιμήσεών σου) και οι Χ θα είναι ένα άλλο συγκρότημα (έχοντας και εκείνοι ακολουθήσει τη δική τους εξελικτική τροχιά, ασφαλώς χωρίς να σε ρωτήσουν).
Αυτό εξηγεί γιατί κάποια τραγούδια και κάποιοι δίσκοι μάς φαίνονται σαν να γερνούν. Τα δάχτυλα και τα μάτια μας σταματούν τυχαία πάνω τους καθώς κάτι άλλο ψάχνουμε στο ράφι της δισκοθήκης και αναρωτιόμαστε με απορία: «Είναι δυνατόν το άλμπουμ αυτό να με είχε ενθουσιάσει τόσο το 1998;» ή «Είχα φανεί τόσο κορόιδο ώστε να πληρώσω προ τριετίας το ποσό που γράφει η ετικέτα για μια δουλειά που σήμερα δείχνει τόσο ξεπερασμένη;» Τέτοιες αντιδράσεις σήμερα στη θέα και στην ακρόαση δίσκων που κάποτε είχαν φανεί αξιόλογοι νομίζω ότι δεν είναι άγνωστες σε κανέναν. Το γεγονός ότι δεν αποτελούν τον κανόνα έχει να κάνει με το ότι όλοι μας μοιραζόμαστε μια αίσθηση συμμετοχής σε κάποια «κοινότητα» – λιγότερο ή περισσότερο ευρεία. Ο φανατικός της jazz δύσκολα θα στραφεί στα ελαφρολαϊκά -επομένως πάντα θα τον γοητεύει ο Coltrane-, ενώ ο οπαδός του lo-fi δύσκολα θα ακούει metal έπειτα από πέντε χρόνια. Όμως, συγκλίνουσες και αποκλίνουσες τροχιές, έστω και εντός του πολύ συγκεκριμένου χώρου κάποιας κοινότητας, πάντα θα υπάρχουν.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος για τον οποίο όταν πλησιάζει η μέρα της κυκλοφορίας του νέου δίσκου κάποιου παλιού, αγαπημένου καλλιτέχνη που για καιρό «χάθηκε» η προσμονή παρουσιάζει μια ιδιαίτερη κλιμάκωση. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των dEUS και του «Pocket Revolution» που κυκλοφορεί έξι χρόνια μετά το υψηλής κλάσης «The Ideal Crash» (1999).
Κεντρική ιδέα: Αλλαγές υπάρχουν αρκετές αλλά καμιά τους δεν είναι δυσάρεστη. Η κολεκτίβα από το Βέλγιο εξακολουθεί να είναι λιγότερο «συγκρότημα» και περισσότερο προσωπικό καλλιτεχνικό όχημα του τραγουδιστή και βασικού συνθέτη Tom Barman, ο οποίος για την ηχογράφηση του «Pocket Revolution» κάλεσε νέο μπασίστα και νέο ντράμερ. Πολλές από τις αιχμές της εκκεντρικότητας που ήταν «σήμα κατατεθέν» των dEUS στο παρελθόν έχουν εξομαλυνθεί, δίνοντας τη θέση τους σε πιο κατασταλαγμένα και εστιασμένα παιχνίδια με τις δυνατότητες και τις προοπτικές του σύγχρονου ηλεκτρικού ήχου.
Όσο για τις «εκπλήξεις», επιτρέψτε μας να σας πετάξουμε κατευθείαν στα βαθιά: Υπάρχει ένα τραγούδι που θα μπορούσε να το έχει γράψει ο J.J. Cale [«What We Talk About (When We Talk About Love)»] και ένα άλλο που προς στιγμήν σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να είναι του Herman Brood («The Real Sugar»). Υπάρχουν όμως και σπουδαία τραγούδια πιστά στο εναλλακτικό rock παρελθόν των dEUS, όπως το «Bad Timing» και το «Nightshopping», η κλιμακούμενη ένταση, οι πυκνές ενορχηστρώσεις και η άπλετη έκλυση ηλεκτρικής ενέργειας των οποίων θα ικανοποιήσουν κάθε θαυμαστή του «Little Arithmetics», του σινγκλ τους του 1996 με το οποίο έγιναν γνωστοί στους περισσότερους από τους μετέπειτα οπαδούς τους. Παράλληλα, σε τραγούδια όπως το «7 Days, 7 Weeks» οι dEUS φορούν ένα ευαίσθητο και εκλεπτυσμένο pop προσωπείο που συνεισφέρει στη διαμόρφωση ενός καλλιτεχνικού προφίλ περισσότερο άμεσου και λιγότερο αιρετικού, το οποίο, παρεμπιπτόντως, μοιάζει να λειτουργεί λίγο πολύ ως ελιξίριο νεότητας.

Ειδήσεις Σήμερα: