Ας μην πέσουμε στην παγίδα να αναρωτηθούμε αν ο νέος δίσκος της αγέραστης μπάντας θα είναι το κύκνειο άσμα της. Κάτι τέτοιο έχει καταντήσει κουραστικό και ανέκαθεν ήταν ανώφελο. Καλύτερα να ασχοληθούμε με το «A Bigger Bang» ως νέα κυκλοφορία, λοξοκοιτάζοντας το παρελθόν, όπου αυτό είναι αναγκαίο.
Όσο επώδυνο και αν είναι, πρέπει να το παραδεχτεί κανείς. Οι Rolling Stones σχεδόν ποτέ δεν έφτιαχναν συγκλονιστικούς δίσκους -με εξαίρεση τους «Sticky Fingers» (1971) και «Exile On Main Street» (1972)-, αλλά κυρίως έγραφαν εκπληκτικά τραγούδια, που έμεναν ανεξίτηλα στο χρόνο. Υπήρχαν άραγε πιθανότητες να μας συγκινήσει κάτι μετά τη βαρύγδουπη υπενθύμιση του επετειακού «Forty Licks»; Από ό,τι φάνηκε ναι, δεδομένου ότι το εικοστό τέταρτο άλμπουμ τους, που ήρθε μετά την κυκλοφορία του «Bridges to Babylon» (1997), μπορεί να πείσει ακόμη και τους πιο επιφυλακτικούς. Μη νομίσετε ότι οι εξηντάρηδες φίλοι μας αφέθηκαν σε νεωτερισμούς ή ενσωμάτωσαν στοιχεία από τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα. Αυτά τα πειράματα τελείωσαν πριν από μία οκταετία. Αντίθετα, έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα από όλους, αυτό που τελικά θέλουμε από αυτούς: ήταν οι εαυτοί τους. Άφησαν κατά μέρος κάθε επίδοξο συνεργάτη, επιτρέποντας την είσοδο μόνο στον καταξιωμένο παραγωγό Don Was, γράφοντας δεκαέξι τραγούδια που μεταφέρουν ατόφια την blues rock ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’70.
Αυτός ο δίσκος αποτυπώνει ανάγλυφα τη χρυσή εποχή των Mick Jagger-Keith Richards, που μπήκαν στο στούντιο μερικούς μήνες πριν από τους άλλους και προλείαναν το έδαφος για ένα άλμπουμ που θα συγκινήσει τους παλιόφιλους και θα κερδίσει νέους οπαδούς. Είναι δύσκολο όχι μόνο να βρει κανείς κάποια αδύνατη στιγμή, αλλά και να ξεχωρίσει τις πιο αγαπημένες. Το εισαγωγικό «Rough Justice» δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης και προετοιμάζει για ότι θα ακολουθήσει. To «Rain Fall Down» θυμίζει τους νωχελικούς ρυθμούς της εποχής του «Some Girls» (1978), αν και ως προπομπός επιλέχθηκε το επίσης λυρικό «Streets Of Love». Αυθεντικότερη στιγμή όμως είναι το blues «Back Of My Hand», που μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τα σπλάχνα του Muddy Waters, ενώ τα «It Won’t Take Long» και «Oh No Not You Again» μας φέρνουν κάτι από την ευφορία του «Gimme Shelter». Αξιοσημείωτο, τέλος, είναι και το «This Place Is Empty» με τα εκφραστικά φωνητικά του Keith Richards.

Ειδήσεις Σήμερα: