71

Σε μια «βασανιστική» μετεκλογική περίοδο για την αναζήτηση λύσης στο πολιτικό αδιέξοδο εισέρχεται η Γερμανία, μετά τα αποτελέσματα των κυριακάτικων εκλογών. Δύο είναι τα δεδομένα: Η αποδοκιμασία της πολιτικής αλλαγής που ευαγγελιζόταν η Ανγκελα Μέρκελ, αλλά και το τέλος του συνασπισμού SPD και Πρασίνων, ως μοντέλου διακυβέρνησης.

Σε μια απόπειρα ερμηνείας των αποτελεσμάτων, όπως αυτά διαμορφώνονται βάσει των exit polls, η «πολιτική αλλαγή» που επαγγελόταν η Ανγκελα Μέρκελ ότι θα φέρει στη Γερμανία, σχηματίζοντας κυβέρνηση μαζί με το κόμμα των Φιλελευθέρων (FDP), ανήκει πλέον στα «αζήτητα», δεδομένου ότι CDU/CSU και FDP απέτυχαν να κερδίσουν από κοινού την πλειοψηφία.

Ταυτόχρονα, ο «κοκκινοπράσινος» συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και Πρασίνων, ως μοντέλο διακυβέρνησης, περνάει πλέον στην ιστορία, δεδομένου ότι τα ποσοστά των δύο αυτών κομμάτων είναι συνολικά χαμηλότερα από τα αντίστοιχα του αντίπαλου «στρατοπέδου».

Η απρόσμενα κακή επίδοση της Μέρκελ, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο πολιτικό προσκήνιο έδωσε ένα ηχηρό «παρών» το Κόμμα της Αριστεράς υπό τον Οσκαρ Λαφοντέν και τον Γκρέγκορ Γκύζι -που, με τη δεδομένη πλέον παρουσία του σε μια «πεντακομματική» Βουλή, εμποδίζει την επικράτηση της μίας εκ των δύο συμμαχιών- οδηγούν σε μια βασανιστική μετεκλογική περίοδο για την αναζήτηση λύσης στο πολιτικό «αδιέξοδο».

Θεωρητικά υπάρχουν τέσσερις συνδυασμοί που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας είτε υπό την Ανγελα Μέρκελ είτε ακόμη και υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, αλλά πολιτικά αυτό που διαφαίνεται ως μεγαλύτερη πιθανότητα είναι ο σχηματισμός, υπό την Μέρκελ και χωρίς τον Σρέντερ, κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού» CDU/CSU με το SPD ή, στη «χειρότερη» περίπτωση, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μια εκ νέου προσφυγή στις κάλπες.

«Μεταφράζοντας» τα αποτελέσματα

Σύμφωνα με τη μέση τιμή των προγνώσεων από όλα τα ερευνητικά ινστιτούτα, το αποτέλεσμα των εκλογών παρουσιάζει την εξής εικόνα:

– CDU/CSU συγκεντρώνουν γύρω στο 35%. Η Μέρκελ δηλαδή παίρνει την πρωτιά -και συνακόλουθα την εντολή να προσπαθήσει να σχηματίσει κυβέρνηση-, αλλά πέφτει πολύ κάτω, όχι μόνο από τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων (41%43%), αλλά και από το αποτέλεσμα (38,5%) του Εντμουντ Στόιμπερ στις εκλογές του 2002. Πρόκειται για κόλαφο στη Μέρκελ και τις επιλογές της, που «χρυσώνεται» τυπικά από το γεγονός ότι ο Γκέρχαρντ Σρέντερ τα πήγε… χειρότερα.

– Το SPD, ως δεύτερο κόμμα, συγκεντρώνει περίπου 33,5%, «επιτυγχάνοντας» κατά πάσα πιθανότητα το χειρότερο αποτέλεσμα από την εποχή της δεκαετίας του 1950. Ο Σρέντερ απέτυχε δηλαδή να συμπαρασύρει προς τα πάνω στο δικό του, προσωπικό επίπεδο δημοτικότητας το κόμμα, καθώς και το στόχο του 38% που ο ίδιος είχε θέσει.

Αυτό όμως που πέτυχε, είναι το να γλυτώσει το SPD από τον απόλυτο καταποντισμό -πριν από δύο μόλις μήνες οι δημοσκοπήσεις έδιναν στους Σοσιαλδημοκράτες 24%-25%- και από τον αυτοματισμό της παράδοσης της σκυτάλης σε μια κυβέρνηση CDU/CSU με FDP, διατηρώντας για το κόμμα του ένα παράθυρο παραμονής στην κυβέρνηση, ως μικρότερος εταίρος ενός «μεγάλου συνασπισμού».

– Οι Πράσινοι του Γιόσκα Φίσερ με περίπου 8% κράτησαν τις δυνάμεις τους σε σύγκριση με το 2002, αλλά η καλή τους επίδοση μένει αυτή τη φορά -σε αντίθεση με το 2002, όταν έδωσαν στον Σρέντερ τη δυνατότητα του σχηματισμού για δεύτερη φορά μιας «κοκκινοπράσινης» κυβέρνησης- χωρίς αντίκρισμα, λόγω της κατολίσθησης του SPD.

– Οι Φιλελεύθεροι (FDP), ξεπερνώντας το 10%, έκαναν την έκπληξη, επιτυγχάνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα της ιστορίας τους, αλλά η αναπάντεχα απλόχερη προσφορά τους για το σχηματισμό «καθαρής» κυβέρνησης του λεγόμενου «αστικού στρατοπέδου» με το CDU/CSU, έμεινε στον αέρα, λόγω της κακής επίδοσης των κομμάτων της Χριστιανικής Ένωσης.

Το FDP είναι έτσι «καταδικασμένο» είτε να μείνει στην αντιπολίτευση είτε να προσχωρήσει στο αντίπαλο, «κοκκινοπράσινο», στρατόπεδο SPD και Πρασίνων, πράγμα όμως που αποκλείστηκε προεκλογικά και μετεκλογικά από τον πρόεδρο του κόμματος, Γκίντο Βεστερβέλε.

– Το Κόμμα της Αριστεράς, με επικεφαλής το δίδυμο Γκρέγκορ Γκύζι και Οσκαρ Λαφοντέν, περνάει το 8% και μπαίνει πλέον με πλήρη δικαιώματα κοινοβουλευτικής ομάδας στη Βουλή, αλλάζοντας τον πολιτικό χάρτη της Γερμανίας.

Η Αριστερά, που πρόκυψε από τη σύμπραξη του ανατολικογερμανικού PDS με τους Δυτικογερμανούς σοσιαλδημοκράτες συνδικαλιστές που εγκατέλειψαν το SPD εξαιτίας της πολιτικής των μεταρρυθμίσεων που επέβαλε ο Σρέντερ, αποτελεί το νέο πολιτικό παράγοντα των εκλογών του 2005, παρά το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα αποκλείουν ρητά μια μετεκλογική συνεργασία μαζί του.

Το ευανάγνωστο μήνυμα των εκλογών είναι πάντως διπλό: «Μαύρισμα» του «κοκκινοπράσινου» συνασπισμού SPD-Πρασίνων, είτε από απογοήτευση για το γεγονός ότι οι επώδυνες μεταρρυθμίσεις δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα για την καταπολέμηση της ανεργίας είτε εξαιτίας του ό,τι οι επικριτές της «Ατζέντα 2010» θεωρούν αυτές τις μεταρρυθμίσεις προδοσία των παραδοσιακών σοσιαλδημοκρατικών αρχών.

Και, ταυτόχρονα, ένα ηχηρό «όχι» σε μία ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη κούρσα μιας κυβέρνησης CDU/CSU με το FDP, εξαιτίας των φόβων που δημιουργεί η προοπτική κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.




Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: