Ύστερα από τόση παραπληροφόρηση σχετικά με το νέο δίσκο των Foo Fighters, οι φαινομενικά αντιφατικές παράμετροι «gone metal» και «acoustic surprise» αποδίδουν σαφώς το ύφος της νέας διπλής κυκλοφορίας τους. Ο πρώτος δίσκος ξεχειλίζει από ενέργεια με σαφέστερη δυνατή έκφραση και συχνά λοξοκοιτάγματα προς τους Hawkwind, ενώ ο δεύτερος περιλαμβάνει αμιγώς ακουστικά τραγούδια. Η «ατυχία» της συνύπαρξης αγγίζει μόνο το σκληρό μέρος, αφού το πιο ήρεμο υπερισχύει άφθαρτο λόγω της εξαιρετικής δυναμικής του, ουσιαστικά διεκδικώντας μόνο του τον τίτλο του «νέου» δίσκου. Η προικισμένη μπάντα του Dave Grohl, που απέφυγε άμεσα το σκόπελο της σύγκρισης με τον ήχο των Nirvana και δεν έχτισε τη φήμη της σε κανένα μύθο, με δεδομένη την αξία της ξαφνιάζει ευχάριστα με απρόσμενα jazz, bossa nova και singer-songwriter στοιχεία, αλλά και αναφορές στους Everything But The Girl και Vangelis («Stuffed Aubergine»). Ξεχωρίζουν οι συμμετοχές των John Paul Jones (Led Zeppelin), Josh Homme (Queens Of The Stone Age) και Norah Jones.