What Comes After The Blues – Κριτική
Τώρα που ο Jason Molina άφησε πίσω για τα καλά την εποχή των Songs:Ohia, αποφάσισε να αποτίσει φόρο τιμής στο μέντορά του, τον Neil Young. Μόνο που το έκανε κάπως… άκομψα ή, αν προτιμάτε, με θρησκευτική ευλάβεια. Πλέον, οι όποιες αναφορές του παρελθόντος στην indie rock έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο γερές δόσεις από slide και steel κιθάρες, αλλά και ένα ευρύτερο 70s στιλ με σαφή flower power αισθητική. Αφού ξεπεράσετε την έκπληξη της ομοιότητας του ήχου με εκείνον του Young, θα ανακαλύψετε και άλλες country rock αναφορές (John Fogerty, Bob Seger), τοποθετώντας το «What Comes After The Blues» στο ράφι της δισκοθήκης σας όπου βρίσκονται οι δίσκοι από τη δεκαετία του ’70. Τα ελαφρώς μελαγχολικά φωνητικά του Molina και τα δυναμικά και ξέγνοιαστα της Jennie Benford, ιδίως στο δικό της «The Night Shift Lullaby», αναβιώνουν μια ατμόσφαιρα που ανέκαθεν επιδρούσε σε όσους συγκινήθηκαν από το «Harvest».
- Συνταξιούχοι: Τα 4+1 νέα μέτρα ενίσχυσης
- Ο Βλαντίμιρ Πούτιν ως ο Τζέιμς Μποντ της Ρωσίας; – Πώς ο δυτικός κινηματογράφος αναπαράγει τον μύθο του Κρεμλίνου
- Τι κρύβεται πίσω από την απιστία;
- ΕΝΦΙΑ: Τα 18+1 μυστικά για να «κλειδώσετε» έκπτωση έως 20%
- «Πόσο χρεώνει το ΑΦΜ;» – Πρόσωπα από διαλόγους του ΟΠΕΚΕΠΕ τοποθετήθηκαν ξανά σε θέσεις ευθύνης
- Πώς θα ειναι η αγορά εργασίας σε Ελλάδα και ΕΕ το 2040; Τρεις εμπειρογνώμονες απαντούν στο in
