Ίσως η πιο προσωπική, όχι όμως και αυτοβιογραφική ταινία του χαρισματικού Ισπανού σκηνοθέτη. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει στο ύφος των φιλμ που τον έκαναν διάσημο («Ο Νόμος του Πόθου») και αφηγείται την ιστορία τριών αντρών, οι οποίοι βάδισαν στα μονοπάτια του πάθους, του πόνου και της τιμωρίας. Ο Ενρίκε και ο Ιγνάθιο, οικότροφοι σε καθολικό σχολείο της εποχής του Φράνκο, ανακαλύπτουν τον ομοφυλόφιλο έρωτα και πέφτουν θύματα του πάθους του ιερέα-διευθυντή που είναι ερωτευμένος με τον Ιγνάθιο. Χρόνια αργότερα, τα θύματα θα γίνουν θύτες, με ολέθρια αποτελέσματα για όλους.
Στην «Κακή Εκπαίδευση» πρωταγωνιστεί ένα σύμπαν, που στις ώριμες δουλειές του Ισπανού δημιουργού υπήρχε σε δεύτερο πλάνο: Ομοφυλοφιλικές σχέσεις στη διαπασών, τραβεστί, ναρκωτικά, κοινωνικό περιθώριο. Η ταινία ωστόσο έχει τη δική της γοητεία και αυτό χάρη στις θαυμάσιες ερμηνείες (οι πρωταγωνιστές παίζουν δυο και τρεις ρόλους) και στον πολύπλοκο τρόπο αφήγησης. Σε χρόνο παρόντα παρακολουθούμε τη συνάντηση των δυο ηρώων έπειτα από πολλά χρόνια. Το παρελθόν αναβιώνει μέσα από ένα σενάριο που υποτίθεται ότι θα γίνει ταινία, ενώ στοιχεία που ανατρέπουν τα δεδομένα δίνονται κυρίως με φλας μπακ. Ο θεατής δεν χάνει ούτε στιγμή το νήμα. Απλώς καλείται να παρακολουθήσει κάτι ακραίο, που πιθανόν να τον εντυπωσιάσει, αλλά ίσως και να τον αφήσει αδιάφορο.
Ως προς τα έξτρα, η ελληνική ψηφιακή έκδοση δεν ανήκει στην κατηγορία του… βαρέως πυροβολικού: Δυο σκηνές που κόπηκαν, ένα δίλεπτο κλιπ από τα γυρίσματα και η δυνατότητα να δει κανείς σε υπολογιστή (αρχεία PDF) το press book της παραγωγής. Η αναμορφική εικόνα είναι εξαιρετική. Τα χαρακτηριστικά έντονα χρώματα των ταινιών του Αλμοδόβαρ αποδίδονται σε όλη τους τη λαμπρότητα, ενώ άριστη είναι η υφή και η λεπτομέρεια των πλάνων. Η μπάντα ακούγεται δυνατά και καθαρά. Καθώς πρόκειται για ταινία κυρίως διαλόγων, τα πίσω κανάλια δεν έχουν την… τιμητική τους.