Μια τομή των Pearls Before Swine (όχι όμως τόσο σοβαροί) με τους Deep Freeze Mice (αλλά όχι τόσο διαβρωτικοί) και τους Mercury Rev (μόνο όχι τόσο μοντέρνοι). Τέτοιες σκέψεις κάνεις προσπαθώντας να περιγράψεις με δυο κουβέντες τη μουσική των Flotation Toy Warning. Αυτό όμως συμβαίνει αφού έχεις ακούσει πρώτα τρεις τέσσερις φορές το δίσκο. Γιατί στην αρχή δεν αναρωτιέσαι από πού στην ευχή έρχονται αυτά τα ονειρικά, σαγηνευτικά ηχοτοπία· δεν έχεις την πολυτέλεια να το κάνεις, διότι οι υπνωτικοί κυματισμοί των κίμπορντ, τα παιχνιδιάρικα ηχητικά κολάζ, οι φιλοσοφικής διάθεσης και ποιητικής αξίας στίχοι, οι αιθέριες ενορχηστρώσεις, τα χορωδιακά φωνητικά, τα χαλαρά αλλά όχι και απονευρωμένα μπιτ, η κομψή electronica, αθροίζονται με σαρωτική ταχύτητα σε μια σπάνιας ομορφιάς και ιδιαίτερου υποβλητικού δυναμικού ατμοσφαιρική pop.
Τα ηχητικά τοπία που πλάθουν οι Paul Carter (φωνητικά, σαμπλ, προγραμματισμός), Ben Clay (κιθάρα, μπάσο), Colin Coxall (ντραμς, octopad), Nainesh Shah (κιθάρα, μπάσο, φωνητικά) και Vicky West (κίμπορντ, σαμπλ, φωνητικά) -με τη συνοδεία κουαρτέτου εγχόρδων σε τρία τραγούδια και χάλκινων πνευστών σε άλλα δύο- ορίζουν τα σύνορα ενός ανεξάρτητου post-rock κρατιδίου που έχει αναλογίες με εκείνα των Godspeed You! Black Emperor και των Arcade Fire αλλά το ξεχωρίζει μια χαρακτηριστική μπαρόκ αισθητική σφραγίδα: οι FTW είναι Λονδρέζοι.
Το πώς ακριβώς ο προσανατολισμός στην electronica, στα σαμπλ και στις πειραματικές ηχητικές πηγές (όπως τα πρωτότυπα μουσικά όργανα «octopad» και «dormingotron»), καταφέρνουν να σμιλέψουν ένα ηχητικό προφίλ ξεκάθαρα… βικτοριανό δεν είναι κατανοητό. Αυτή την ανάδυση του αναγεννημένου χθες μέσα από ένα θαρραλέο οραματισμό του αύριο θα μπορούσε να τη δικαιολογήσει ίσως μόνο η μαγεία εκείνη που συνοδεύει τα ιδιαίτερα εμπνευσμένα καλλιτεχνικά έργα.
Με τέτοιες προδιαγραφές, ενδέχεται να φανεί αναπάντεχος σε αρκετούς και ο οπτιμισμός που ακτινοβολούν τα τραγούδια του «Bluffer’s Guide To The Flight Deck», ντεμπούτο άλμπουμ των FTW, προπομποί του οποίου ήταν τα σινγκλ «I Remember Trees» (Pointy, 2002) και «The Special Tapes» (Pointy, 2002). Το μελωδικό «Happy 13» (με παραπομπές στους Flaming Lips), το «Losing Carolina; For Drusky» (που αιφνιδιάζει με τα οπερετικά φωνητικά του Carter), το δεκάλεπτης διάρκειας pop έπος «Donald Pleasance» μαγεύουν και παρασύρουν τον ακροατή σαν κυματισμοί μιας θάλασσας από ηχητικές ιδιαιτερότητες και σπάνιες μουσικές απολαύσεις. Μάλιστα, για μια εξαγνιστική βουτιά μέσα τους δεν χρειάζεται καν να βγάλετε τα ρούχα· μόνο να τεντώσετε τα αφτιά.

Ειδήσεις Σήμερα: