Στην ταινία που απέσπασε την Ασημένια Aρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2004 ξετυλίγεται μια περίεργη ιστορία, ένα είδος παραβολής σχετικά με την εξιλέωση του ανθρώπου για πράξεις, για τις οποίες δεν ευθύνεται. Ένα χρόνο μετά το συγκλονιστικό «Aνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο…» ο Κορεάτης δημιουργός εγκαταλείπει τα γαλήνια τοπία της υπαίθρου και επιστρέφει σε μια φθινοπωρινή και σκυθρωπή Σεούλ, στην οποία και κινηματογραφεί το δράμα τριών ατόμων. Δυο κοριτσιών που πηγαίνουν λύκειο και ενός πατέρα.
Η γελαστή Ζάε-γιονγκ και η «θυμωμένη» Γέο-τζιν είναι «κολλητές». Μια μέρα η πρώτη γοητεύεται από την ιστορία της ιέρειας-πόρνης Βασουμίτρα και αποφασίζει να ακολουθήσει το παράδειγμά της. Αρχίζει να εκπορνεύεται, ενώ η φίλη της αναλαμβάνει να τη φροντίζει. Η Ζάε-γιονγκ αυτοκτονεί και η Γέο-τζιν παίρνει τη θέση της. Τα δράμα ξεσπά, όταν ο πατέρας της, που είναι αστυνομικός, τη βλέπει στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου. Χωρίς να της πει τίποτα, πλησιάζει έναν, έναν τους πελάτες της. Aλλους τους αποτρέπει να πάνε στο ξενοδοχείο, άλλους τους ωθεί στην αυτοκτονία και άλλους τους σκοτώνει με τα ίδια του τα χέρια… Η «Samaria», όπως είναι γνωστό το φιλμ στην Ασία, δεν δίνει λύσεις ούτε οδηγεί σε κάθαρση. Ο σκηνοθέτης αφήνει τους ήρωες είτε να απελευθερωθούν από το παρελθόν χωρίς την παραμικρή βοήθεια είτε να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους με τα τραύματα του παρελθόντος. Πρόκειται για μια προσέγγιση που ξενίζει το θεατή της Δύσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον κρατά αμέτοχο στα όσα διαδραματίζονται.
Η ελληνική έκδοση είναι η πιο απλή δυνατή. Το αναμορφικό κάδρο αποδίδει πάρα πολύ καλά την ατμόσφαιρα των πλάνων: έντονα χρώματα (ρούχα, φυλλωσιές δέντρων) σε αντίθεση με το ισοπεδωτικό μπεζ των κτιρίων της πόλης, αλλά και μουντός καιρός στο φινάλε που διαδραματίζεται στην ύπαιθρο. Ο ήχος προσφέρεται σε δυο μπάντες (2.0 surround και 5.1), αμφότερες υποτονικές σε άκουσμα και με ισχνή απόδοση περιβάλλοντος χώρου.

Ειδήσεις Σήμερα: