Αρκετά ξένα μουσικά έντυπα και δικτυακοί τόποι προκειμένου να περιγράψουν τη μουσική των Obi έχουν χρησιμοποιήσει αναφορές σε μια μεγάλη σειρά καλλιτεχνών από το χτες και το σήμερα της pop: Coral, Go-Beweens, Nick Drake, Yo La Tengo, Doves, Travis. Είναι γεγονός ότι το τετραμελές σύνολο από το Λονδίνο παρουσιάζει ομοιότητες με αρκετούς από τους προαναφερθέντες, αλλά δεν μιμείται κανέναν τους.
Στο «Diceman Lopez», δεύτερο άλμπουμ τους μετά το «The Magic Land Of Radio» (Cooking Vinyl, 2002), o τραγουδιστής/τραγουδοποιός Damian Katkhuda και η παρέα του παρουσιάζουν μια συλλογή δώδεκα τραγουδιών με έντονες pop ευαισθησίες και χαλαρής ανάπτυξης μελωδίες που, σε αρκετά σημεία, χρησιμοποιούν ενορχηστρώσεις οι οποίες παίζουν κρυφτούλι με τον ήχο που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «americana» (bluegrass βιολί, αρμόνιο, terx-mex τρομπέτα). Την καρέκλα του παραγωγού καταλαμβάνει ο βετεράνος Hugh Jones (Pale Saints, Icicle Works, Kitchens Of Distinction)· είναι στη θέση του επίσης ικανού Charlie Francis (REM, Steve Winwood, Turin Brakes), ο οποίος είχε επιμεληθεί το ντεμπούτο τους.
Οι στιχουργικές διηγήσεις πλάθουν έναν κόσμο ρομαντισμού αλλά και δοκιμασίας: Ο έρωτας, η φιλία, οι απολαύσεις αλλά και η παρακμή, η απώλεια, η μοναξιά λειτουργούν ως ψηφίδες του.
Η μουσική πρόταση των Obi κερδίζει με άνεση τις εντυπώσεις και αυτό από μόνο του δεν είναι λίγο την εποχή τούτη, που η brit-pop περνά μια μακρά σε διάρκεια και βαθιά σε σοβαρότητα κρίση ταυτότητας και προοπτικής. Και όμως, είναι κρίμα! Με λίγο περισσότερο «τσαγανό», με λίγο δυνατότερη φλόγα, τα τραγούδια τους θα μπορούσαν να περάσουν «απέναντι», στην όχθη του συνταρακτικού. Η δυναμική ωστόσο υπάρχει. Ίσως οι Obi, πριν περάσει πολύς ακόμη καιρός, καταφέρουν να μας εκπλήξουν.

Ειδήσεις Σήμερα: