Συνεχίζει να ξαφνιάζει ευχάριστα ο Πάρις Περυσινάκης, ο μουσικός που μεγάλωσε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης και έχει δώσει δείγματα γραφής με δυο άλμπουμ: «Στο Σελί» (1998) και το θαυμάσιο «Στα Μονοπάτια τα Παλιά» (2003). Εδώ συγκεντρώνει μουσικές και τραγούδια που έγραψε ή διασκεύασε στο παρελθόν. Τα ξανακοιτάζει -«όσο πιο διακριτικά μπορούσα», αναφέρει ο ίδιος- και καλεί φίλους του να τα πουν. Μολονότι σε επίπεδο αισθητικής ο δίσκος δεν απομακρύνεται από τα μονοπάτια του λεγόμενου «σύγχρονου έντεχνου» (η Ανατολή συναντά την παράδοση και τον Χατζιδάκι), έχει μια κρυφή ομορφιά. Ερμηνείες μέσα από την καρδιά, όπως αυτή του Κραουνάκη, και τραγούδια όπως «Του κόσμου τα σκοτάδια», «Του ονείρου» ή ο «Αποχαιρετισμός», συγκροτούν ένα σύνολο σεμνό, με διάσπαρτα μικρά διαμάντια, που είναι κρίμα να περάσουν απαρατήρητα.