Τέσσερις κύκλοι τραγουδιών, ένας για κάθε σημείο του ορίζοντα, απαρτίζουν αυτό το άλμπουμ. Ως προς τη μουσική ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έχει δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Παίζει με τους ήχους της Ανατολής και της Δύσης, και δημιουργεί τραγούδια και ορχηστρικά μέρη που έχουν πότε τη χάρη πότε την ορμή και πότε τη μεταξένια υφή των ανέμων. Το ερμηνευτικό μέρος του συνόλου σηκώνει συζήτηση. Η Φωτεινή Δάρρα δείχνει να αντιμετωπίζει τις συνθέσεις περισσότερο σαν ρόλο θεάτρου («παίζει» τη χαρούμενη ή τη λυπημένη) παρά σαν νότες και λόγια που περιμένουν μια φωνή για να ζωντανέψουν. Κρίμα. Το ίδιο υλικό με άλλο καλλιτέχνη (Αρβανιτάκη, μήπως;) θα οδηγούσε το δίσκο σε άλλες σφαίρες. Θαυμάσιους στίχους έχουν γράψει οι Γιώργος Κορδέλλας, Νίκος Ζούδιαρης, Κώστας Φασουλάς, Διονύσης Καψάλης και Μιχάλης Γκανάς, ενώ υπάρχουν και μελοποιημένα ποιήματα των Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Τζελαλαντίν Ρουμί, Κώστα Ουράνη, Γεωργίου Δροσίνη, και Μανόλη Αναγνωστάκη.

Ειδήσεις Σήμερα: