Με παραγωγό τον Mick Jones των Clash και με μηχανικό ήχου τον Bill Price των Sex Pistols και των Guns ‘n’ Roses, οι Libertines ηχογράφησαν το δεύτερο άλμπουμ της σύντομης σε διάρκεια αλλά πολύ έντονα προβλημένης καριέρας τους. Βέβαια τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για τα προσωπικά των Pete Doherty και Carl Barat και λιγότερο για τα πώς και τα γιατί της μουσικής τους, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι την εποχή μας τη διακρίνουν κάτι τέτοια. Χώρια που οι Libertines απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν κατασκεύασμα των μίντια. Και τραγούδια ξέρουν να γράφουν και ερμηνευτική άποψη έχουν και πολιτικές/κοινωνικές ευαισθησίες διαθέτουν και η απαραίτητη θεατρικότητα του αρχέτυπου rock-σταρ δεν τους λείπει. Οι αιχμηρές τους κιθάρες, οι πληγωμένες μελωδίες, οι φωνητικές αρμονίες, οι εναλλαγές ζαλισμένης pop και θυμωμένου punk θα τους έκαναν σταρ ούτως ή άλλως. Αν προσθέσει κανείς όλο το σχετικό λιβάνισμα ίσως να φτάσει να αναρωτιέται μήπως έχει να κάνει με τίποτε νέους Kinks. Πρόκειται όμως απλώς για τους Libertines.