Palookaville – Κριτική

Κοίτα να δεις πράγματα! Ο Norman Cook αποκαλύπτει ότι δεν είναι απαραίτητο να ανέβεις στη χορευτική πίστα απλώς και μόνο για διασκέδαση: Εκεί όπου οι ρυθμοί σε αγκαλιάζουν και τα φωτορυθμικά σε λούζουν μπορείς κάλλιστα να λυπάσαι, να φοβάσαι, να αγαπάς ή να ελπίζεις, σε οποιαδήποτε σειρά ή συνδυασμό. Ο Cook μάλιστα (Fatboy Slim επί το καλλιτεχνικότερον) οργανώνει ένα ολόκληρο άλμπουμ με βασικό σκοπό να προμοτάρει τις νεωτεριστικές ιδέες του -αν και χωρίς να απορρίπτει τις βασισμένες στην «αποκοπή και επικόλληση» τεχνικές του sampling που τον καθιέρωσαν. Πρόκειται για την τέταρτη κατά σειρά προσωπική του δισκογραφική κατάθεση μετά τα «Better Living Through Chemistry» του 1996, «You’ve Come A Long Way Baby» του 1998 και «Halfway Between The Gutter And The Stars» του 2000.
Για την υλοποίηση του φιλόδοξου σχεδίου προσκαλεί τον Yusef Lateef, τον Damon Albarn των Blur και τον Bootsy Collins για να συνεισφέρουν στα φωνητικά. Ανακατεύει hip-hop και house σε παραλλαγές της ακαταμάχητης συνταγής του «big beat». Ξαναγράφει το ηχητικό του μανιφέστο βγάζοντας από την ντουλάπα το μπάσο -που για πρώτη φορά εθεάθη να κρατά στις αρχές των 80s με τους Housemartins- και περιστασιακά καλεί στο πλευρό του τους Jonny Quality, την αγαπημένη του μπάντα από το Μπράιτον.
Πόσο καλά τα καταφέρνει; Όχι άσχημα αλλά ούτε και εντυπωσιακά. Χαριτωμένα τα rap/funk υβρίδια και οι εγκεφαλικές προσεγγίσεις, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Fatboy Slim έγινε γνωστός χάρη στη ρυθμική διάσταση των επιδόσεών του ως dj. Και εδώ που τα λέμε, αν εκείνο που θέλεις είναι να συλλογιστείς, μπορείς να βρεις πολύ πιο ήσυχα μέρη από τη χορευτική πίστα!