Ο πρώτος δίσκος με πρωτογενές υλικό που κυκλοφορεί η Άλκηστις Πρωτοψάλτη από τη νέα της δισκογραφική εταιρεία είναι ένα άλμπουμ με έντεκα τραγούδια από εκείνα που γεμίζουν το πρόγραμμα των trendy ραδιοφωνικών σταθμών: σπιντάτα, μπιτάτα, με λίγη αισιοδοξία, λίγη μελαγχολία, και με την απαραίτητη συνθηματολογία (υπάρχει και το «Ολέ! Ολέ!» από τη διαφήμιση του ΟΠΑΠ). Οι συντελεστές δείχνουν να έχουν εργαστεί περισσότερο προς την κατεύθυνση του συρμού παρά πάνω σε κάτι που εκφράζει ή λυτρώνει τους ίδιους, με αποτέλεσμα ένα σύνολο που θα κάνει τον κύκλο του και κανείς δεν θα το θυμάται σε λίγο καιρό. Στα μειονεκτήματα του δίσκου καταχωρίζονται ο άλλοτε πεζός και άλλοτε κραυγαλέος γυναικείος λόγος, καθώς και οι ενορχηστρώσεις-απομιμήσεις των μουσικών παραγωγών για τις ντίβες της ποπ. Στη σύνθεση και στο στίχο συναντάμε μεταξύ άλλων τους Στέφανο Κορκολή, Δήμητρα Γαλάνη, Γιώργο Δημητριάδη, Νίκο Μωραΐτη, Μυρτώ Κοντοβά, Γιώργο Παυριανό και Ελεάνα Βραχάλη.