Ακόμα ένα άλμπουμ που ακολουθεί τη λογική της τρέχουσας δισκογραφίας: Μελωδικά κομμάτια, ερωτικού περιεχομένου στίχοι, τραγούδια που θα μεταδοθούν για ορισμένο διάστημα από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς (κάτι που συμβάλει στις πωλήσεις του δίσκου) και μετά η λήθη. Σε επίπεδο συνθέσεων ο Νίκος Αντύπας έχει κάνει καλή δουλειά, στο πλαίσιο ενός trendy και εμπορικού δίσκου. Το τρωτό σημείο του συνόλου είναι ο λόγος. Υπάρχουν τρία τραγούδια που κρατούν ένα επίπεδο (Λίνα Νικολακοπούλου). Τα υπόλοιπα (Μυρτώ Κοντοβά) ανήκουν στην κατηγορία του βιομηχανοποιημένου στίχου.
Δύσκολοι καιροί για τις «βυζαντινές» φωνές, όσο όμορφες και εάν είναι. Το τέλος της μόδας του «σύγχρονου έντεχνου» άφησε μετέωρους πολλούς καλλιτέχνες σε επίπεδο ρεπερτορίου. Και τα «Χαμοπούλια», που τόσο ωραία ερμήνευσε κάποτε ο Δημήτρης Μπάσης, έχουν δώσει τώρα τη θέση τους σε ασήμαντα τετράστιχα τύπου «Με το πρώτο αεροπλάνο φτάνω/Κατεβαίνω στο Ελ.Βενιζέλος/Με το πρώτο αεροπλάνο φτάνω/Κι έχω στην καρδιά μου ένα βέλος».

Ειδήσεις Σήμερα: