Η αμοιβαία εκτίμηση και φιλία των David Crosby και Graham Nash ξεκίνησε το 1967 στο Λος Άντζελες, όταν τους σύστησε η Cass Elliot των Mamas And The Papas. Ήταν η αρχή για μια πολύ βαθιά και καρποφόρα καλλιτεχνική σχέση. Οι πολυσύνθετες αλλά αψεγάδιαστης ακρίβειας φωνητικές αρμονίες τους, η κοινή τους αγάπη για τις μελωδίες, η αδυναμία τους στο λυρισμό, οι παράλληλες κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες που αποτυπώνονται στους στίχους των τραγουδιών τους, έκαναν τους Crosby και Nash ένα από τα πιο επιτυχημένα και προβεβλημένα μουσικά ντουέτα των τελευταίων δεκαετιών. Και να που σε όλες τις παραπάνω αρετές έρχεται να προστεθεί μια ακόμα: Η νίκη πάνω στο χρόνο, την οποία πιστοποιεί το «Crosby-Nash»· ένα νέο άλμπουμ που όχι μόνο δεν έχει χάσει τίποτε από την αίγλη του χθες, αλλά αντιθέτως ακούγεται περισσότερο ώριμο, ελεγχόμενο και εκφραστικό από ποτέ. Τα 28 χρόνια που έχουν περάσει από την κυκλοφορία του «Whistling Down The Wire», του αμέσως προηγούμενου άλμπουμ τους ως ντουέτου (έχουν βεβαίως συμμετάσχει σε αρκετές ηχογραφήσεις με το «κυρίως» σχήμα των Crosby, Stills, Nash και -ενίοτε- Young) δεν βαραίνουν καθόλου στους ώμους του 63χρονου Crosby και του 59χρονου Nash, και ας είναι πολλές και για τους δυο τους οι προσωπικές περιπέτειες που μεσολάβησαν. Μάλλον φτερά δίνουν στα καλλιτεχνικά τους ένστικτα, και μάλιστα δυνατά τόσο ώστε να αποδώσουν είκοσι τραγούδια αξιώσεων, με τονισμένες pop ευαισθησίες, περιστασιακά jazz λοξοκοιτάγματα και ανεξάντλητα αποθέματα από οπτιμισμό ικανό να μας φτιάξει ακόμη και την πιο συννεφιασμένη μέρα.