Όσοι έχουν παρακολουθήσει την ιστορία της Ντίσνεϊ γνωρίζουν ότι η κραταιά αμερικανική εταιρεία δεν ήταν πάντα… κραταιά. Έπειτα από μια εντυπωσιακή είσοδο στο χώρο του καρτούν και έπειτα από σειρά αριστουργημάτων του είδους, η αυτοκρατορία που ίδρυσε ο Γουόλτ Ντίσνεϊ (1901-1966) γνώρισε είκοσι περίπου χρόνια παρακμής. Ήδη από τη δεκαετία του 1960 το υψηλό κόστος παραγωγής των full animation καρτούν είχε οδηγήσει σε λύσεις απελπισίας -όπως το ακίνητο φόντο με… φωτοτυπίες-, με αποτέλεσμα το κεφάλαιο των παραδοσιακών κινουμένων σχεδίων να κλείσει ουσιαστικά το 1970 με τη χαριτωμένη ταινία «Οι Αριστογάτες».
Η Ντίσνεϊ άρχισε να ανακάμπτει δεκαεννέα χρόνια αργότερα. Κατέφυγε στους υπολογιστές που μιμήθηκαν την τεχνική του καρέ-καρέ και έβγαλε στις αίθουσες ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Aντερσεν. Η «Μικρή Γοργόνα» (1989) σηματοδότησε μια νέα εποχή για τη «μεγάλη αγαπημένη» των παιδιών: υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και παράλληλα υψηλές εισπράξεις. Το (ψηφιακό) ποτάμι είχε αρχίσει να κυλά στα κινούμενα σχέδια και τίποτα δεν μπορούσε να το σταματήσει. Το 1991 η «Πεντάμορφη και το Τέρας» θα γίνει το πρώτο καρτούν, στην κίνηση του οποίου συνέβαλαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Χάρη στη νέα τεχνολογία οι σκηνοθέτες μπόρεσαν να δουλέψουν και να δημιουργήσουν πλάνα σαν βρισκόταν σε πραγματικό σετ με ηθοποιούς και συνεργείο. Ένα χρόνο αργότερα η ψηφιακή τεχνολογία εφαρμόζεται και στον ήχο. Ο «Αλαντίν» καταγράφεται ως το πρώτο κινούμενο σχέδιο με ψηφιακές «επεμβάσεις» στην εικόνα και παράλληλα με ψηφιακή εξακάναλη μπάντα Dolby Digital.
Σε γενικές γραμμές το τρίτο κατά σειρά καρτούν της νέας εποχής της Ντίσνεϊ είναι ένα ακόμα παραμύθι σε σκίτσο: εξωτική ατμόσφαιρα, παζάρια της Ανατολής, χαμίνια που ερωτεύονται πριγκίπισσες, περιπέτειες στην έρημο, κρυμμένοι θησαυροί, μαγικά λυχνάρια, πτήσεις με το μαγικό χαλί, δευτερεύοντες κωμικοί χαρακτήρες και ο απαραίτητος «κακός» της ιστορίας που τελικά βρίσκει την τιμωρία που του αξίζει. Υπάρχουν ωστόσο στοιχεία που ρίχνουν άφθονο… αλατοπίπερο στη ζαχαρένια διάθεση του συγκεκριμένου καρτούν.
Λίγα χρόνια πριν από την Ποκαχόντας, η πριγκίπισσα Τζασμίν του «Αλαντίν» είναι μια «φεμινίστρια» με τα όλα της, ενώ ένα τζίνι χρώματος μπλε εμφανίζεται προς τη μέση της ταινίας και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Πλασμένος για το κινούμενο σχέδιο, όπως παρατηρεί και ο Ρότζερ Έμπερτ των Chicago Sun-Times, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς δημιουργεί ίσως τον πιο απολαυστικό χαρακτήρα στην ιστορία της Ντίσνεϊ: ένας ζωντανός χείμαρρος που επιδίδεται σε one man show είτε παίζοντας με τις λέξεις είτε σατιρίζοντας και διακωμωδώντας οικείους χαρακτήρες και καταστάσεις. Προσθέστε τα θαυμάσια τραγούδια, τις φαντασμαγορικές σκηνές, το υψηλού επιπέδου σκίτσο και τις έξυπνες κωμικές σεκάνς και θα έχετε ένα καρτούν που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, επιτυγχάνοντας παράλληλα υψηλές επιδόσεις στο χρηματιστήριο του Χόλιγουντ. Δυο Όσκαρ (Τραγουδιού και Μουσικής), ισάριθμες Χρυσές Σφαίρες στις ίδιες κατηγορίες, δυο Γκράμι και μια θέση στα πενήντα πρώτα σε εισπράξεις φιλμ όλων των εποχών (αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 47η θέση).
Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή στις αίθουσες ο «Αλαντίν» κυκλοφορεί επιτέλους σε DVD, σε μια πραγματικά Συλλεκτική Έκδοση. Η μεταφορά σε ψηφιακή μορφή είναι αψεγάδιαστη. Το αναμορφικό κάδρο διαθέτει εκπληκτική λεπτομέρεια, ενώ ξεχειλίζει από λάμψη και χρώματα. Η αγγλική μπάντα με την πατέντα Disney Enhanced Home Theater Mix είναι συγκλονιστική. Τα τραγούδια ξεχύνονται από τις τέσσερις γωνιές του δωματίου, τα εφέ αποδίδουν μια εξαιρετική αίσθηση περιβάλλοντος χώρου και οι χαμηλές συχνότητες συμβάλλουν στο πλούσιο ηχητικό αποτέλεσμα, ειδικά στις σκηνές στην έρημο, όπου από το πουθενά ξεπροβάλλει η Σπηλιά των Θαυμάτων. Τα έξτρα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα από τα παρασκήνια των γυρισμάτων. Ανάμεσά τους ένα πορτρέτο του Μένκεν, που μεταξύ άλλων έχει γράψει τη μουσική της «Γοργόνας» και της «Πεντάμορφης», καθώς και διάφορα σκίτσα, από τα πρώτα στάδια της παραγωγής μέχρι ιδέες που δεν έγιναν δεκτές.

Ειδήσεις Σήμερα: