Ο θρυλικός σαξοφωνίστας David Murray στα νιάτα του έδωσε ελπίδες ότι θα μπορούσε να ενσαρκώσει το ιδανικό για τους αβέβαιους και ανήσυχους οπαδούς της jazz – στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70. Έμοιαζε να συνδυάζει την πρωτοποριακή τεχνική των Albert Ayler και Archie Shepp, της free jazz και του παροξυσμού των 60s, με το βαρύ και φουριόζο αλά παλαιά swing του Ben Webster. Φαίνεται πως έμελλε να ανακαλύψει το κατάλληλο μείγμα χρόνια μετά, ύστερα από σκληρή δουλειά με πληθώρα μουσικών από την Κούβα και την Αφρική. Σήμερα, στην ωριμότητά του, οι συνθέσεις του για μεγάλη ορχήστρα είναι πραγματικά σπουδαίες και ανοίγουν νέες διεξόδους για τη δημοφιλή σύντηξη world music και jazz. Στην τελευταία του δουλειά (ο τίτλος είναι παιγνιώδης παραλλαγή του bebop κλασικού «Now’s The Time»), η κουβανέζικη και η post-bop πτέρυγες της ορχήστρας κάνουν στράκες. Ξέφρενο κέφι, όσο αντέχουν τα τεράστια πνευμόνια των μουσικών. Τρέλα και χαμός.

Ειδήσεις Σήμερα: