1984. Η Ελλάδα βρίσκεται στο δέκατο χρόνο της μεταπολίτευσης. Τα πολιτικά πάθη αμβλύνονται όλο και περισσότερο. Οι μεγάλες συναυλίες με τα «απαγορευμένα» τραγούδια στα κατάμεστα στάδια ανήκουν στο παρελθόν. Ένα νέο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, έχει κερδίσει τις εκλογές. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, Πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου και Υπουργός Πολιτισμού η Μελίνα Μερκούρη. Η εγχώρια μουσική σκηνή κόβεται στα δυο. Στη μια όχθη, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας παίρνουν το νήμα από τον Διονύση Σαββόπουλο και ανοίγουν πανιά για ένα καινούργιο είδος κοινωνικοπολιτικού τραγουδιού. Στην άλλη ανατέλλει το εμπορικό τραγούδι που καλεί τα πλήθη στις μεγάλες πίστες της εύκολης μαζικής διασκέδασης.
Μια βραδιά του Ιουλίου, εκείνης της χρονιάς, το Ηρώδειο ήταν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο που περίμενε την εμφάνιση της Νάνας Μούσχουρη. Όταν τα φώτα έσβησαν, εκείνη ανέβηκε στη σκηνή. Με τρακ που δεν προσπάθησε να κρύψει ξεκίνησε την πρώτη συναυλία στη γενέτειρά της, έπειτα από είκοσι χρόνια απουσίας στο εξωτερικό. Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Θεοδωράκης. Λόγια του Γκάτσου, του Ελύτη, του Ρίτσου, του Καμπανέλλη έμπλεξαν με ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια, με το «Ave Maria», με το επίσης παραδοσιακό «Amazing Grace» και με ένα απόσπασμα από το «Nabucco» του Βέρντι. Το χειροκρότημα θερμό. Η αποδοχή απόλυτη. Η διεθνής καλλιτέχνις, που το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει σήμερα πάνω από 3.000 τραγούδια, έδειξε να γεύεται τη ζεστασιά του κοινού. Ένα φευγαλέο δάκρυ ήταν αναπόφευκτο.
Η συναυλία είχε μαγνητοσκοπηθεί και ηχογραφηθεί, προκειμένου να κυκλοφορήσει σε δίσκο βινυλίου. Σήμερα, δύο σχεδόν δεκαετίες μετά, βγαίνει στο παγκόσμιο εμπόριο σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις: Διπλό CD, SACD και DVD. Είναι συγκινητικό να βλέπεις εικόνες μιας εποχής που κάποιοι την έζησαν και κάποιοι άλλοι απλώς την έχουν ακουστά. Μυθικά πρόσωπα της πολιτικής μας ζωής έχουν αποτυπωθεί στα παλιά εκείνα βίντεο, ενώ το Ηρώδειο λάμπει κατάμεστο τον καιρό της μεγάλης του δόξας. Τραγούδια όπως ο «Μύθος», «Το φεγγάρι είναι κόκκινο», «Ασπρη μέρα», «Τώρα που πας στην ξενιτιά», «Χάρτινο το φεγγαράκι» μοιάζουν τόσο παλιά και συνάμα τόσο σύγχρονα -έχουν τη γλύκα που λείπει από τις μέρες μας.
Για την εικόνα της έκδοσης DVD δεν έχουμε να πούμε πολλά. Πρόκειται για μαγνητοσκόπηση εικοσαετίας με «σκοτωμένα» χρώματα, που έχει μεταφερθεί σε ψηφιακή μορφή με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Ο ήχος που έχει υποστεί καινούργια επεξεργασία είναι εξαιρετικός, με την μπάντα DTS να αποδίδει λίγο καλύτερη αίσθηση περιβάλλοντος χώρου. Το τετρασέλιδο ένθετο που τη συνοδεύει περιέχει τους τίτλους των τραγουδιών και φωτογραφίες.

Ειδήσεις Σήμερα: