Ηχογράφηση μιας παράστασης από το περσινό Φεστιβάλ Πάτρας. Ο Κυριάκος Σφέτσας αναλαμβάνει όχι να επενδύσει με μουσική ποιήματα της Κικής Δημουλά, αλλά να δημιουργήσει μια σχέση ισοτιμίας ανάμεσα στη μουσική και στην ποίηση, μελοποιώντας παράλληλα ελάχιστους στίχους. Πετυχαίνει απόλυτα το στόχο, αλλά προσωπικά προτιμώ τη… ρήξη ανάμεσα στις δυο τέχνες.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο λόγος προέρχεται από γόνιμες περιόδους της Ελληνίδας ποιήτριας. Πονά, δεν είναι λόγος που φεύγει. Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς οι μουσικές του Σφέτσα είναι θαυμάσιες. Η ορχήστρα των εγχόρδων φέρνει μνήμες, τα πνευστά ανοίγουν παράθυρα στη φαντασία, το σύνολο σε φορτίζει συναισθηματικά και είναι στιγμές που σε παίρνει στα φτερά του. Όταν όμως η μουσική γίνεται «χαλί» στις απαγγελίες της ηθοποιού, μολονότι είναι πολύ διακριτική στα σημεία που ακούγεται ο λόγος, κάτι από τη μαγεία χάνεται.

Ειδήσεις Σήμερα: