Μια περιγραφή του δίσκου δίνει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο περιοδικό Δίφωνο: «…ένα ταξίδι στην προσωπική μου μυθολογία και στους τόπους που κατοίκησε η φαντασία της νιότης». Ένα τέταρτο του αιώνα μετά τα «Ζεστά Ποτά» ο λόγος του ενός εκ των διδύμων, που αποδείχθηκαν οι πιο σημαντικοί τραγουδοποιοί της νεότερης μουσικής σκηνής, εξακολουθεί να είναι κοφτερός: Μετανάστευση, παγκοσμιοποίηση, μνήμη, έρωτας, μοναξιά, ο άγνωστος της διπλανής πόρτας.
Όσα μας στοιχειώνουν και εκείνες οι λιγοστές αναπνοές που μας απελευθερώνουν υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Ο Πάνος Κατσιμίχας δεν δείχνει τόσο ευρηματικός στη μουσική όσο στο στίχο. Οι μπαλάντες του εντούτοις είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο. Ξεπροβάλουν μέσα από τον πολτό αυτού που στις μέρες μας λέγεται ελληνικό τραγούδι και σαν καλοί φίλοι μάς πιάνουν από το χέρι και μας ψιθυρίζουν «Μην κοιτάζεις πίσω», «Θα ζήσουνε κοντά μας» και βέβαια «No Passaran».

Ειδήσεις Σήμερα: