Βροχή από βραβεία και παραλήρημα των κριτικών ακολούθησαν την προβολή του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ». Όμως, ήταν άδικα τα τόσα πολλά Όσκαρ. Η «Ελίζαμπεθ», μια ταινία που προβλήθηκε την ίδια χρονιά και βρέθηκε συνυποψήφια σε πολλές κατηγορίες, ήταν κλάσεις ανώτερη, ειδικά σε επίπεδο ερμηνειών. Οι επιδόσεις της Κέιτ Μπλάντσετ δεν μπορούσαν να συγκριθούν με εκείνες της Πάλτροου. Η επιτυχία του συγκεκριμένου φιλμ έγκειται στο γεγονός ότι μίλησε απευθείας σε αυτό που αποκαλούμε «πλατύ κοινό»: Στην Αγγλία της ελισαβετιανής εποχής ένας νεαρός συγγραφέας πασχίζει να γράψει ένα θεατρικό έργο, αλλά αφενός η έμπνευση τον έχει εγκαταλείψει, αφετέρου βρίσκεται σε δεινή θέση, καθώς έχει πάρει προκαταβολή και την έχει ξοδέψει. Τότε μπαίνει στη ζωή του η λαίδη Βιόλα. Θα φέρει στην καρδιά του τον έρωτα και θα οδηγήσει την πένα του στα πιο ποιητικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ.
Ρομάντζο, χιούμορ και εύπεπτες, αναγνωρίσιμες από το σύγχρονο θεατή καταστάσεις ντυμένες με κοστούμια εποχής είναι τα συστατικά της πολυβραβευμένης αυτής παραγωγής. Από όλα αυτά, αξίζει να σταθεί κανείς στο εμπνευσμένο, γεμάτο ποιητικούς διαλόγους σενάριο (εν μέρει ανήκει στο γνωστό θεατρικό συγγραφέα Τομ Στόπαρντ), το οποίο χρησιμοποιεί υπαρκτά πρόσωπα για να στήσει μια ιστορία πέρα για πέρα φανταστική.
Τελικά, δεν πειράζει που ο Αγγλος ποιητής δεν βρήκε ποτέ μια τέτοια μούσα για να γράψει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Εμείς διασκεδάζουμε με τις σπιρτόζικες ατάκες, τις παρεξηγήσεις, τις μεταμφιέσεις, το διάχυτο χιούμορ, τους πονηρούς θεατρώνες και τα -διαχρονικά- καπρίτσια των ηθοποιών, πιπιλίζοντας παράλληλα την καραμέλα του σινεμά που φτιάχνεται για να αρέσει, ασχέτως εάν στη συγκεκριμένη περίπτωση πατά γερά στο λόγο.

Ειδήσεις Σήμερα: