Εάν η ρίζα είναι οι Συνήθεις Ύποπτοι, τότε ο Χρήστος Θηβαίος συνεχίζει να ποτίζει το δεντράκι που ξεπήδησε από εκείνο το σχήμα -του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος- και κυκλοφορεί ένα άλμπουμ τολμηρό σε σχέση με την κρατούσα λογική της δισκογραφίας: Ένα δίσκο που δεν φιλοδοξεί να είναι «ηχητικό αξεσουάρ» σε άλλες δραστηριότητες, αλλά απαιτεί την προσοχή του ακροατή, προκειμένου να του αποκαλύψει την ομορφιά του. Η εσωστρέφεια που χαρακτήριζε τη δουλειά του γνωστού συγκροτήματος είναι και εδώ διάχυτη, όπως διάχυτο είναι και το φλερτ με τις μουσικές του κόσμου (τζαζ, τανγκό, ιταλικό λαϊκό τραγούδι).
Ωστόσο, το «Μόνο Νερό στη Ρίζα» καταφέρνει να ανθήσει. Υπάρχει άποψη, υπάρχουν ιδέες (το πρώτο και το τελευταίο track αποτελούν την κιθαριστική και την τζαζ πρόταση του ίδιου τραγουδιού), υπάρχει σκέψη στο στίχο, υπάρχει ακόμα μια λιτή ενορχήστρωση (Βάσω Δημητρίου) που υπηρετεί τις μουσικές ιστορίες τού Χ.Θηβαίου. Την παραγωγή επιμελήθηκε ο Αγγελος Σφακιανάκης.