Η στροφή του Γιάννη Πάριου προς ένα τραγούδι σαφώς ερωτικό, αλλά πιο… οικουμενικό συνεχίζεται με το συγκεκριμένο άλμπουμ, στο οποίο ο ίδιος υπογράφει και τους στίχους και τη μουσική. Όλα τα τραγούδια, εκτός από τη σύνθεση «Αθήνα-Σαλονίκη» (ντουέτο με τον Πασχάλη Τερζή), μιλούν για αγάπη, χωρισμό και απουσίες. Ωστόσο, το θετικό σε όλο το δίσκο είναι ότι λείπει το στοιχείο του «εγώ». Λείπει δηλαδή εκείνη η αίσθηση του προσωπικού δράματος του καλλιτέχνη, που την τελευταία δεκαετία στοίχειωνε τα περισσότερα CD του Γ.Πάριου.
Η ενορχήστρωση (Γιάννης Σαρόγλου) μπορεί να γίνει σημείο τριβής. Ορισμένα track («Δεν υπάρχει χώρος για πληγές», «Διπλανό τραπέζι») μοιάζουν φορτωμένα με περιττά ηλεκτρονικά πλουμίδια. Υπάρχουν όμως και οι «καθαρές» στιγμές, όμορφα λαϊκά τραγούδια που τα ομορφαίνει ακόμα περισσότερο η φωνή του δημοφιλούς καλλιτέχνη. Συνολικά, μια τίμια στο είδος της δουλειά που δεν ανεβάζει ψηλά τον πήχη, αλλά και δεν απογοητεύει.

Ειδήσεις Σήμερα: